You are browsing the archive for Bizi gara!.

Balkanetako suminetik (eta saminetik) bakera

%A %B %e%q, %Y in Bizi gara!, S(u/a)minetik bakera

soca_kajak_jost_gantar_8_1Dubrovnik, Srebrenica, Sarajevo, Mostar, Banja Luka… Badaude izen batzuk iltzatuta gelditu zaizkigunak. Ondo ahoskatzea kostatzen zaizkigun izenak. (Ez hain) urrutiko lekuak izendatzen dutenak, duela 20 urte baino gehiago sarraskiak pairatu zituztenak. Gorrotoa, sumina, izua, umilazioa, despertsonalizazioa eta samina jasan zituzten lekuak (edo, batik bat, bertako biztanleek).1991 eta 1995 artean luzatu ziren 4 urtez Jugoslaviako Gerrak. Eslovenian lehenengoa, arinena, Hamar Egunetako gerra. Kroazian bigarrena, askoz latzagoa eta suntsitzaileagoa. Azkena Bosniakoa izan zen, hiruetatik konplexuena eta gordinena, subkonsziente kolektiboan ondo txertatuta daramaguna.

Bosniari buruzkoa da, hain zuzen ere, TV3eko “30 minuts” saioak ekarritako dokumentala (moltíssimes gràcies, Jordi): “Ni oblit, ni perdó”. Izenburuak ondo iradokitzen du mamia, laburbilduta: Gatibuen esparru batean jardundako soldadu baten ankerkeriak plazaratzen ditu erreportajeak. Izena duen esparrua eta izen-abizenak dituzten gatibuak. Izena eta abizena ere badituen munstroa da protagonista nagusia. Nortzuk diren bosniarrak edo musulmanak eta zeintzuk serbiarrak edo serbo-bosniarrak zehazten da, baina modu lausoan, ziur aski konszienteki. (“’71” pelikula irlandarrak ere ederki islatzen duen nahasmendua, Belfasten soldadu britaniar batek bestaldeko marra gurutzatzean sentitutako noraeza).

Baina Balkanetara itzulita, eta borreroarengan fokua ipinita bete-betean, deskubrituko dugu gizon bat, soldadua zenean baino 20 urte helduagoa, kartzelatik pasatutakoa eta zigortutakoa, Finlandiaraino urrundutakoa. Izen-abizenak dituzten biktimei barkamena eskatzeko beharra sentitu duen pertsona. Kasu bakanetakoa. Une batean, esparru hartan gatibuekin ibilitako psikiatrak galdetzen dio zergatik eman duen urrats (ausart) hori. Ez da argi gelditzen, torturatzaile izandakoak azaltzen du psikologo askorekin gogor lan egin zuela presondegiaren barruan, egindako minaz konturatu arte. Ez dakigu atzean arrazoi erlijiosoak egongo diren. Edozein modutan, enpatia sentitzera iristen da, eta hortik errukia praktikatzera. Haren biktima (edo euren senide) batzuekin aurrez aurre egotea lortzen du, krimenak gertatutako kuartelean bertan gainera, orduko eszenatoki makabroan bertan.

Biktimen eta senideen aldetik barkatzea eta ahaztea beste kontu batzuk dira. Ezin dute egin, “ni oblit, ni perdó”, alabaina. Hori ere gizatiarra da, mendeku gogoak sentitzea bezala edo saminean eta gorrotoan enkistatuta bizitzea legez. Baina pertsona bati barkatzea ez da bakarrik berari egiten diozun mesede bat, zeure buruari baizik. Barkamena eskatzen duen pertsona batek handiagoa edo txikiagoa den zama bat gainetik arindu nahi eta behar du. Iraganalditik apur bat askatu eta aurrera begira jarri nahi du bere burua. Eraldaketa bat izan, pertsona hobeago bihurtu, munstrokeria bazter batean laga. Maila handiko helburuak beti ere. Azken buruan oso pertsona gutxi benetan lortzen saiatzen direna. Urrats erraldoiak, Jendea (maiuskulaz) soilik ematera ausartzen dena. Apaltasuna eskatzen duena, biktimen aurrean umiliatzea  eta nolabait biluztea eskatzen duena.

Kuartel hartan lan egin zuen psikiatrak, biktima askorekin ibilitakoa, borreroaren damuari benetakoa dela irizten dio, eta horrela jakinarazten dio. Biktimek ez bezala, bakerako aukera hori ematen dio. Beharbada denbora kontua da biktima eta senide batzuk bake horretara ere iristen lortzea. Barkatu eta ahaztu ahal izatea, alegia. Ariketa zaila, inondik inora. Merezi duena, zalantza barik.

 

PD.- Zer da bakea? Akaso, urteak igaro ondoren, gudaleku izandako ibarretara itzultzea da. Garai batean gorpuak egondako ibaietan ibiltzea beste modu batean, piragua batean adibidez. Soča haranean (Eslovenia) esate baterako. Orain paradisu, beste garai batzuetan infernu.

Iruñea zurekin

%A %B %e%q, %Y in Aulki Hutsak, Bizi gara!, Zarautz Errukitsua


pamplona-verano-400x300Udan bete-betean, Iruñetik burura datozkigun irudi tipikoak eta topikoak jendez betetako plazak eta kaleak izaten dira, zuriz jantzitako pertsonak eta zezenak kalean gora eta behera (ai-ai-ai-ai!). Azken urteotan, tamalez, bestelako irudi ez hain festiboak eta alaiak jaso ditugu, sexu eta indarkeriarekin lotutakoak.

Hiriak, alabaina, bestelako taupadak jasotzen ditu uda osoan zehar. Ez San Ferminek ezta bestelako santuk ere ezin dute ebitatu gaixotasunek aurrera egitea, pazienteak ingresatuta egotea festa kalean dagoen bitartean eta, unea iristen denean, jendea hiltzea, uztailean izan edo abuztuan.

“Pamplona contigo” ekimenak, hain zuzen ere, kontzientzia hori piztea du helburuen artean. Komunitate errukitsuen sarean sartuta, egitasmoen artean “Proyecto Sé+”  guztiz azpimarragarria dute: Eskolan zelan txertatu hauskortasun eta heriotzaren errealitatea, aitatxi eta amatxirekin lotuta ez ezik, beste edozein pertsonarekin ere, ikaskideren bat ere barne adibidez. Sare berean txertatuta, gure komunitate errukitsutik saiatzen ari gara eurekin elkarlana egitea 2018-19ko ikasturterako, hemen Zarautzen.

Irailean, bitartean, Nafarroako Unibertsitateak antolatu du “Gaixotasun aurreratu eta terminalean zainketa eta laguntza” izenburuko udako ikastaroa, Maria Arantzamendik koordinatuta. Bertan egongo naiz ni ere geure aulki hutsekin (5 urte estreinatu genuenetik!). Ikastaroa prestatzen ari diren  modua kontuan hartuta, ondo bakarrik atera daiteke.

Udan bete-betean, Zarautzetik jendeari burura datozkion irudi tipikoak eta topikoak hondartza, surflariak, izozkiak eta Argiñanoren jatetxea dira. Herriak, alabaina, bestelako taupadak jasotzen ditu uda osoan zehar…

Gasteiz errukitsua

%A %B %e%q, %Y in Aulki Hutsak, Bizi gara!, Humanizazioa, Osatzetik Arintzera, S(u/a)minetik bakera

gasteizerrukitsuaHiri berdea, hiri zaharra, hiri jazz zalea, hiri saskibaloi zalea, hiri gupidakorra, hiri berria, hiriburua. Aurten SECPAL 2018 nazioarteko zainketa aringarrien biltzarra Gasteizen antolatzen ari dira (gara), Europa jauregian, ekainaren 7tik 9ra.

Mila inguru osasun profesional bildu baino lehen, Gasteizko hiritarrei begira hainbat ekitaldi antolatzen ari dira (gara) hirian zehar, baita hiru probintzietako beste udalerri batzuetan ere. Maiatz honetan zehar, hiria bete-betean izaerarik errukitsuena hartzen ari da. Lehenengo urratsa Zine Foruma izan da, lau pelikula lau astetan, Florida zinema areto zentrikoetan: “Aulki Hutsak” gurea, “Arrugas“, “Wit” eta “Los Demás Días“, hurrenkera honetan. Hauekin batera, poesia (“Poetas en mayo“),  antzerkia (“El sendero de las emociones“) eta elkarrizketa (“Mendian hil, hirian hil. Jorge Nagorerekin solasean”). “Vivir con Voz Propia” ekimena dago ekitaldi hauen gehien-gehien atzean. Eta borobiltzeko, maiatzaren 29an Death Cafe masiboa antolatu dute Gasteizko toki batean baino gehiagotan, baita Getxon, Orion, Donostian, Arrasaten eta Zarautzen ere.

Eta amaitzeko, errukiaren esanahiarekin bat egiten duen bestelako emanaldi bat antolatu dute (dugu) beste kontestu batean Oihaneder zentroan, hiriko erdigunean. Maiatzaren 20an, 19:00etan, plazer baduzue: “S(u/a)minetik bakera”. Koldo gasteiztarra eta Naia zeanuritarraren eskutik, Mudoh-ren musikarekin. Doluaren bideekin bat egiten duen obra eszenikoa, indarkeriak eragindako heriotzekin, bestearen begiradarekin. Martxoaren 3ko bost eraildakoen, Fernando Buesaren eta gainontzeko 37 biktima gazteiztarren hutsuneekin. Iñaki Etxaberen eta Isaias Carrasco arrasatearren aulki hutsekin.

Hiri errukitsuak

%A %B %e%q, %Y in Aulki Hutsak, Bizi gara!, Humanizazioa

portuzaharraNaomi Hasson itsasoz bestaldetik itzuli da zorionez, geldirik egoteko ez, bestela garena ez ginateke izango.  Getxo Zurekin  martxan dago, besteak beste. Hiri eta ekimen gupidatsuen artean sartu da beraz itsasadar ondoko udalerria, EHko seigarren populatuena dena. Gasteiz eta Iruñearekin batera sartu da sare interesgarri honetan, zerrendan Badajoz, Sevilla, Derry, Limerick, Buenos Aires, Bogotá edo Medellín ere daudelarik.

Ostegunean Algortan egon nintzen geure Aulki Hutsekin Naomik gonbidatuta, Getxo Zurekin ekimenetik. Portu Zaharra oinez berriro bisitatu, begiratokitik Abrako kresala bizia usaindu eta itsas handiko ikuspegia zoragarria zen. Villamonteko aretora ez zen jende asko gerturatu, baina kalitatea ona izan zen. Aurpegi ezagunak eta ezagunak ez zirenak, solasaldi mamitsua. 4 urte pasa eta gero oraindik disfrutatu ahal izatea gauza handia da. Solasaldi bakoitzean ikuspuntu desberdinen bat harrapatzea, bizipen diferenteren bat, bizi gara!

Amaitzeko, duela 4 urte pasako oroitzapen bat burura etorri zait, guztiz harira datorrena: Azken ukituak ematen ari ginen dokumentalari, eta printzipioz oso atsegina ez zen tramite bat egin behar nuen. Xabier Leteren poema bat (“Otoitza”) erabili nahi genuen AH-en, eta “Elkar” argitaletxearen bidez iritsi nintzen Leteren egile eskubideak zituen pertsonarengana. Telefonoz hitz egin nuen berarekin, Toledon negoen momentu hartan, kongresu batean. Eta tramite delikatua zena, ez genekienez diru kontuekin zelan ibiliko ginen, elkarrizketa erabat atsegin bihurtu zen. Joxan Artzek poema hura erabiltzeko baimena ez ezik, bere “bedeinkapen guztiak” eman zizkidan oraindik gauzatu gabe zegoen proiekturako.

Energia hura oraindik ere bere lana egiten ari da, Joxan. Esker mila.

MMXVII

%A %B %e%q, %Y in Bizi gara!

EDURRAUrtarrilean bake jendeari entzuten egon nintzen Getarian. Hilabete hartan bertan balea agertu zen herri horretako moilan. L. hil zen Arrasaten 90 urterekin.

Otsailean bi urte bete ziren ama hil zenetik. Umeekin batera, “La la land”  ikus-entzun ahal izan nuen azkenean, Modelon.

Martxoan lehenengo Death Cafea antolatu genuen Zarautzen Amaiak eta biok, Gipuzkoako lehendabizikoa, HUCI-ren mugimenduaren eskutik.

Apirilean gatazken aurrean artearen ikuspuntuak jaso nituen Iruñean. SB, hezurmamitzen hasita, iragarri genuen. Aiorak 8 urte egin zituen.

Maiatzean Pellok 11 urte bete zituen, eta egun berberean Aitajauna hil zen Araotzen. HUCI-ren hirugarren jardunaldira joan nintzen AH aurkeztera, Granadara. Juanjok, bestela, “Poz aldrebesa” argitaratu zuen.

Ekainean urteko lehenengo Galeusca egin genuen Sakana aldean, Beriain mendira igota. Halaber, 30. urteurrena gogora ekarri zuten Bartzelonan Hipercorren atentatuagatik. Gainera “El comensal” eleberria irakurri nuen. Eta MK hil zen Bergaran.

Uztailean Las Palmasen egon nintzen Nuriarekin, gure aulki hutsekin alde batetik eta bestetik Kanariar Uharteetan lehenengo aldiz antolatu zen Death Cafean parte hartzera. Hilaren amaieran Frantzia guztia, Belgika eta Alemaniako iparraldea zeharkatu genituen laurok autokarabanarekin, eta Arbejdsglaederen herrialderaino iritsi ginen. Hamar urte betetzen ziren aita hil zenetik.

Abuztuan “Kingdom of Olives and Ashes” liburua irakurri nuen, baita “Where the mountain casts its shadow eta Matters of life and deathere. Maiderrek urteak egin zituen. Bilbon, Aste Nagusia, jakina.

Irailean bigarren Galeusca (XV. asanblada) burutu genuen Jazetanian Luisek, Franxok eta hirurok. Zarautzen, Euskal Jaia. Oñatin, Kilometroak. Bertan hil zen J.

Urrian urteko hirugarren eta azken Galeusca Aloña aldean, bigarren DCa Zarautzen eta AH Orion. Ur handitan ibili ginen bete-betean. Borobiltzeko, errepublika baten jaiotzaren lekuko izan ginen Reusen (Baix Camp). SECPALen jardunaldietan gertatu zen.

Azaroan urteak bete nituen eta jaiolekuan ospatu genuen, Burgosen. Bestela, Arinduzeko jardunaldira Afrika, India eta bestelako lurraldeak ekarri genituen Donostiara.

Abenduan SB (“S(u/a)minetik bakera”) estreinatu genuen azkenean Arrasaten Aitor Mudoh-k eta biok, Naia eta Koldo oholtzaren gainean, Sandra eta Olatz Amaia Antzokiaren besaulkietan. Urte bizi-bizia borobiltzeko era dotorea. Eta Gabonetan etxean hiru anai-arrebok, hiru anai-arrebok.

 

 

 



Erditze baten kronika

%A %B %e%q, %Y in Bizi gara!, Dolua, S(u/a)minetik bakera

595.Biktimak.Olatz.Sandra.Suminetik.BakeraLaugarren seme-alaba. Beste alaba bat, eta “Aulki hutsak” bezala “S(u/a)minetik bakera” ere abenduan jaio da. 12 hilabeteko haurdunaldiaren ostean ostegun honetan, Amaia Antzokian, abenduaren 14an munduratu dugu Mondragoen. Argazkian (“Mondraberri”-ko Gontzal Landarena) ikusi dezakezue erditzearen azken unea.

Ez zen lan erraza izan narratzaileentzat. Muntaketa txukuna egin du Josu Txintxurretak (Arteman), eta are txukunagoa gelditzeko doitze batzuk egin beharko ditugu hurrengo emanaldirako (Azpeitiko San Agustinen?). Azkenik, eszenaratze ederra egin zuten Koldo Rodriguez Bengoak eta Naia Egiluz Mojasek. Koldo, Naia, Mudoh eta laurok amateurrak garela kontuan hartuta. Norberak, ordea, izaera, ibilbidea eta sena baditu, bizitzak emandako baliabideak eta intuizioak. Eta hori ederto transmititu zuten eszenatokian Naiak eta Koldok. Izan ere, emanaldi bakoitza desberdina izango da hauxe dela-eta, narratzaile bikote bakoitzaren estiloagatik.

Bestela, Andoni Zubiaga “Sonny”-k lagundu zuen eguenean argiztatze lanetan. Beste arlo ezezagun bat guretako. Mudoh-k, bitartean, agertokiaren atzekaldeko ezkerraldean nahiago izan zuen iluntasunean gelditu. Ez isiltasunean alabaina. Haren musika konposizioa lagun, obra betea agertu zitzaigun, eta une indartsuena laugarren eta azken atalean. “Prayers of the mothers” bideo israeldar-palestinarra bikain borobildu zuen Aitorrek, txapela kentzeko moduan.

Eta Sandra Carrasco eta Olatz Etxabe, honen guztiaren erdigunean. Pantailan eta eszenatokiaren gainean, argazkian ikusten duzuen moduan. Konfiantza lortzea zen lehenengo urratsa eta garrantzitsuena. Bizitza honetan lortu dezakezun gauzarik handienen artean dagoena. Konfiantza zatarkeriarik ez genuela egingo, errespetuz jokatuko genuela, morbo guztietatik at. Eta bigarren urratsa zintzotasuna da. Eta modu horretan jokatu dute Olatzek eta Sandrak, bakoitza haren nortasunarekin, norberaren hizkuntzaz, ibilbideaz eta senaz, euren baliabideekin eta intuizioekin. Eta ostegunean euren presentziarekin. Oso eskertuta nago.

Baita publikoan egon ziren guztiekin, batzuk lagunak, lankideak, pazienteak edo pazienteen senideak. Bestelako herritarrak. Alkatesa eta udal batzordekideak. Bero horregatik guztiagatik oso eskertuta nago.

Pello, Aiora, AH eta SB. Eta Maider obra honen narratzaile moduan ere bai. Familia ederra.

Info+:

“Suminetik/saminetik bakera estreinatu da” (Mondraberri)

“Bakerako jarrera” (Berria)

“Bizikidetzaren bidean, doluan elkar ulertu” (Gara)

“De la furia y del dolor hasta la paz” (Diario Vasco)

Azaroa

%A %B %e%q, %Y in Bizi gara!, Osatzetik Arintzera, S(u/a)minetik bakera

AzaroaHilabete ona da jaiotzeko. Nostalgiarako ere aproposa da, edo oso aproposa azaroa. Klima aldaketa gora-behera, udazkena oraindik sasoi egokia da mendian ibiltzeko lainoen artean, honetaz eta hortaz hausnartzeko. Ez daudenei buruz gogoratzeko eta hitz egiteko. Daudenekin egoteko eta bizitzaz disfrutatzeko. Agindua serio hartzeko eta topera bizitzeko.

Garai honetan urteroko jardunaldia antolatzen du Arinduz elkarteak, aurten Donostian izango da eta kooperazioa izango da gai nagusia. Bihar jardunaldia, Gipuzkoako sendagileen elkargoan. Eta etzi, erizainen elkargoan zainketa aringarriei eta etxeko ospitalizazioari buruz egongo naiz Amaia Artzerekin. Death Cafe-ak Zarautzen antolatzen Amaiak eta biok tandem majoa egin dugu egia esan, hurrengoa datorren hilabetean.

Eta datorren hilabetean ere ate joka daukagu SB obra berriaren estreinaldia Amaia Antzokian, Arrasaten. Jo eta ke gabiltza muntaketa lanetan, entseguekin, musikarekin, kartelarekin.

Azaroa hil ona da lagun eta lankide bergarar-zarauztar on bati agur esateko. Ostiralean izango da, Bergaran, eta ezkontza itxura hartuko du Pedro Otazuaren omenaldiak. Jaiotzak, heriotzak, erretiroak, denak gogoratu behar dira eta aintzat hartu. Kasu honetan erretreta.

Bizi gara!

 

Etxerako buelta

%A %B %e%q, %Y in Bizi gara!, Onkologikoak ez direnak, Osatzaile zauritua

UdagoienaUdagoiena maite dut, udagoiendarra naiz ni, azaroan jaioa. Blog hau bera ere oso udagoiendarra da, eta egun hauetan ospatzen ari naiz 2 urte Arrasatera lanera itzuli nintzela. Etxerako buelta, ‘Harribitxiren prophezia’ egia bihurtuta. Bizipoza, berriro topatutako guztiagatik, eta atzean gero eta urrunago lagatakoagatik, ilunkeria guztiak eta erraitetako itsuskeriak.

Berriz ere topatutako “rockero zaharrak” lantzean behin agertzen dira txoko honetan, onkologikoak ez diren paziente kroniko horiek, aspaldian ezagututakoak eta orain bizitzaren azken fasean atenditzen ari naizenak. ‘Lorentzo’, L, ‘aitajauna’, MK. Eta orain J. Badoaz banan-banan, batzuk hemen ospitalean, beste batzuk etxean (zorionez, gehiago).

J-k ere bazeukan L-ren dotoreziatik zerbait, eta bere herriko elegantziatik beste zeozer. Esango nuke denak “botak ipinita” hil direla. Ondo. J ere bai. Beste oroitzapen bat, beste ikasgai bat. Hor gelditu da J, besteekin batera. Hortxe, nonbait. Etxerako bueltan ziur aski.

Gazte

%A %B %e%q, %Y in Bizi gara!, Oroimenean

felixEz nuen ezagutzen Paule durangarraren bizitza (eskerrik asko Rebeka). Amaia zallarra ekarri dit gogora eta bihotzera. Antzekoak adinari dagokionez, eta ziur aski beste ezaugarri batzuk ere kontuan hartuta. Gazte bizi, gazte hil. Bizitzari aurrez aurre begiratzen, irribarrez, negarrez, duin, dotore.

Eta ezinbestean, Felix atxabaltarraren oroimena ere berritu dit:

“Zergatik neurtu mendiak metrotan, eta ez edertasunean. Zergatik neurtu bizitza urtetan, eta ez ilusio gauzatuetan edo urratutako bidearen dotorezian?”.

.

 

Mendiak bere itzala zabaltzen duen eremua

%A %B %e%q, %Y in Bizi gara!, Literaturan, Mendian

mariacoffeyUdako irakurketak ez dira beti arinak izaten. Ez duzu beti itsasoa aukeratzen. Batzuetan mendia tokatzen da, eta batzuetan mendia ez da izaten bizitzarako leku atsegina eta sendagarria. Aldi batzuetan heriotza eremua da, harrizko hilerria edo hilarria.

Duela urte batzuk Ramon Olasagasti gipuzkoarraren “Mendiminez” (Elkar, 2009) irakurri nuen, gero etorri zen Jorge Nagore nafarraren “Los 14 de Iñaki” (Saga, 2011), Juanjo San Sebastian bizkaitarraren “Cita con la cumbre”  (Desnivel, 2005) eta azkenik  Maria Coffey britainiarraren hau,“Where the mountain casts its shadow. The dark side of extreme adventure” hau, gazteleraz “Los zarpazos de la montaña. El lado oscuro del alpinismo extremo” (Desnivel, 2004).

Ugari dira liburuaren hariak, baina azpimarratu ditut pasarte hauek, lotuta daudenak muturreko mendigoizaletasunaren ezaugarri komun batzuekin: “Beti-gazte”  jarrera, sakon eta mugan bizitzekoa, arriskuaz elkarbizitzekoa, perfekzio uneak esperimentatzekoa, altuerako “mindfulness”  erabatekoa, espiritualtasunarekin modu batean edo bestean bat egiten duena, hilezkortasun fantasiatik hurbil:

“Adolescencia perpetua. Eterna juventud. Pese a sus críticas al ‘puer aeternus’, Marie-Louise Von Franz admite que tales individuos suelen irradiar un entusiasmo que revitaliza a las personas que tienen a su alrededor. Si se les obliga a crecer y a aceptar las cosas ordinarias de la vida, es inevitable que pierdan esa parte de exuberancia: “¿Cómo puede uno crecer sin perder la sensación de totalidad y de creatividad, de estar realmente vivo, que uno tiene en la juventud?”.

“Entonces tus sentidos se ponen en marcha de una manera que nunca habías experimentado. Todo tiene que ver con el riesgo: si la cagas, tienes muchas posibilidades de matarte. Catherine Mulvihill denominó tales situaciones como sus ‘escasos momentos de perfección’.”

“El maestro espiritual Ivanovice Gurdjieff describió la efímera sensación de estar completamete vivo como “un momento reintegrativo”. En budismo zen se alcanza a través de la meditación, y se llama ‘kensho’, o momento de sentirse uno con el universo. En el cristianismo es el concepto de aparición o epifanía, momento en el que se manifiesta Dios. Para Reinhold Meissner, “antes de alcanzar el campamento base, cuando sólo se ha hecho la mitad del camino de regreso a la civilización, al final de los peligros, ¡ése es el momento!”.

 

PD.- Mila esker Jorgeri bere gomendioagatik.

Featuring WPMU Bloglist Widget by YD WordPress Developer

Skip to toolbar