You are browsing the archive for Mendian.

Mendian heriotza eta bizitza

%A %B %e%q, %Y in Dolua, Mendian

elkarrizketanagoreSECPAL 2018 biltzarraren ateetan gaude, eta pasa den astean amaitu genituen honekin lotuta eta hirira begira egindako kultura ekitaldiak Gasteizen. Esperientzia itzela izan da, eta zikloa amaitzeko Jorge Nagorerekin egindako elkarrizketa egiteko zortea eduki nuen. Naturaltasuna eta hurbiltasuna izan ziren elkarrizketaren bi ezaugarri nagusiak, nire ustez pertsona askok baloratzen ditugunak. Eta bitxikeria bat, mediku bat kazetari bat elkarrizketatzen!

Jorgerekin konpartitu genituen Maria Coffeyren testu horiek, jakinimina piztu zuen liburutik. Jorgek elkarbanatu zuen gurekin haren ama hil zenean berak idatzitakoa, doluari buruzko bere hausnarketa batzuk, Iñaki Otxoa de Olzarekin bizitako hainbat pasarte. Mendian hil. Hirian hil. Mendian heriotza eta bizitza, hiltzeko lekua izan daitekeena, baita bizitzaz ondo disfrtutatzekoa. Mendia sendabidea, otoitz lekua, barneko bidaiak egiteko aproposa.

Pasa den astean Juanjo San Sebastianen hausnarketa hauek ez genituen komentatu, baina zorionez bibliografia ona eta zabala dugu aukeran honi guztiari buruz irakurtzeko. Plazer bat.

Mendiak bere itzala zabaltzen duen eremua

%A %B %e%q, %Y in Bizi gara!, Literaturan, Mendian

mariacoffeyUdako irakurketak ez dira beti arinak izaten. Ez duzu beti itsasoa aukeratzen. Batzuetan mendia tokatzen da, eta batzuetan mendia ez da izaten bizitzarako leku atsegina eta sendagarria. Aldi batzuetan heriotza eremua da, harrizko hilerria edo hilarria.

Duela urte batzuk Ramon Olasagasti gipuzkoarraren “Mendiminez” (Elkar, 2009) irakurri nuen, gero etorri zen Jorge Nagore nafarraren “Los 14 de Iñaki” (Saga, 2011), Juanjo San Sebastian bizkaitarraren “Cita con la cumbre”  (Desnivel, 2005) eta azkenik  Maria Coffey britainiarraren hau,“Where the mountain casts its shadow. The dark side of extreme adventure” hau, gazteleraz “Los zarpazos de la montaña. El lado oscuro del alpinismo extremo” (Desnivel, 2004).

Ugari dira liburuaren hariak, baina azpimarratu ditut pasarte hauek, lotuta daudenak muturreko mendigoizaletasunaren ezaugarri komun batzuekin: “Beti-gazte”  jarrera, sakon eta mugan bizitzekoa, arriskuaz elkarbizitzekoa, perfekzio uneak esperimentatzekoa, altuerako “mindfulness”  erabatekoa, espiritualtasunarekin modu batean edo bestean bat egiten duena, hilezkortasun fantasiatik hurbil:

“Adolescencia perpetua. Eterna juventud. Pese a sus críticas al ‘puer aeternus’, Marie-Louise Von Franz admite que tales individuos suelen irradiar un entusiasmo que revitaliza a las personas que tienen a su alrededor. Si se les obliga a crecer y a aceptar las cosas ordinarias de la vida, es inevitable que pierdan esa parte de exuberancia: “¿Cómo puede uno crecer sin perder la sensación de totalidad y de creatividad, de estar realmente vivo, que uno tiene en la juventud?”.

“Entonces tus sentidos se ponen en marcha de una manera que nunca habías experimentado. Todo tiene que ver con el riesgo: si la cagas, tienes muchas posibilidades de matarte. Catherine Mulvihill denominó tales situaciones como sus ‘escasos momentos de perfección’.”

“El maestro espiritual Ivanovice Gurdjieff describió la efímera sensación de estar completamete vivo como “un momento reintegrativo”. En budismo zen se alcanza a través de la meditación, y se llama ‘kensho’, o momento de sentirse uno con el universo. En el cristianismo es el concepto de aparición o epifanía, momento en el que se manifiesta Dios. Para Reinhold Meissner, “antes de alcanzar el campamento base, cuando sólo se ha hecho la mitad del camino de regreso a la civilización, al final de los peligros, ¡ése es el momento!”.

 

PD.- Mila esker Jorgeri bere gomendioagatik.

Bakea topatuta

%A %B %e%q, %Y in Beste terapia batzuk, Dolua, Literaturan, Mendian

EspedizioaMadariagaPoeta bilbotar bat munduko tontorrik goienetan. Shisha Pangman. Barne bidaian. Tontor guztien pisuaz. Menditerapian. Txalaparta, 2015.

Everesten, Peter Boardman eta Joe Tasker mendizale britainiarrak 1982ko maiatzean hil zirela kontatzen digu Juanra Madariaga idazleak, besteak beste. Urte hartako udazkenean bertan “bi eskalatzaileen neska-lagunek bidaia luze bati ekin zioten lurraren eta arimaren labirintoetan barna, eta Everest erraldoiaren oinetara joan ziren heriotza haiek asumitu ahal izateko”.

Maria Coffeyk, Joe Taskerren alargunak ondoko letra hunkigarriak idatzi zituen:

“Lainoak Chomolungmaren erpina ikusten utzi zigun baina ez haren horma. Joatear geunden, baina biok minutu haietako baretasuna behar genuen menditik jaitsi baino lehen, gure pentsamenduek sosegu har zezaten. Musu bat bidali nuen harantz eskuarekin eta buelta eman nuen.

Bat-batean, arrano bi ikusi genituen, goranzko korronteetan zintzilik. Pete eta Joe dira, pentsatu nuen. Eternitatea pasatzeko leku ona”.

PD.- Gaurko egunez duela zortzi urte aita hil zen. Bakea topatuta.

Profile photo of admin

by admin

Tontorrarekin hitzordua

%A %B %e%q, %Y in Beste terapia batzuk, Dolua, Literaturan, Mendian

citaconlacumbreMendian sarritan bat egiten dute biziminak eta heriotzak, batik bat muturreko egoeretan. Menditerapiaz hitz egin genuen beste post hartan, biziminez bete-betean. Eta heriotzaz, doluaz mendian, “Lehoinabarraren aztarna” dokumentalaren aipamenarekin eta “Mendiminez” liburu gomendagarriaz.

Juanjo San Sebastianek idatzitako beste liburu honetan (Desnivel, 2005) bizimina eta heriotza uztartuta datozkigu, adiskidetasuna letra larriz agertzen delarik, zehazki Juanjo eta Atxo Apellanizen artekoa, azken hau K2 tontorretik berarekin batera jaistean hil egin zena. Pasarte batzuk bereziki esanguratsuak iruditu zaizkit, hona ekarriko ditudanak jatorrizko gazteleraz:

“Once años es un plazo generoso para poder constatar la fragilidad humana. Había perdido a mi abuelo, a mi padre y a más de 10 amigos cercanos en accidentes de montaña ocurridos en ascensiones en las que yo no participaba. Había visto morir a varias personas en la montaña, pero nunca a un amigo. En 1994, por primera vez, pensé que la china le podría tocar a alguno de los amigos que iban a subir conmigo. Por primera vez, también, pensé que podía tocarme a mí”

“Concluyo que nada de esto que hacemos tiene el menor sentido. No porque muramos, sino por el dolor que podemos llegar a provocar en quienes nos quieren”

“Más que las muertes me ha impresionado el sufrimiento de los que quieren a quienes han muerto. ése siempre es impresionante, sobrecogedor, desgarrador, y parecido entre sí”

“Nunca he sentido ese ‘síndrome del miembro fantasma’ tras las amputaciones de varios dedos. No me ocurre lo mismo con Atxo, cuyo vacío puedo conservar ahora, exento de dolor. Si se pudiera inventar alguna clase de estimulador o artilugio que llenase esos huecos, no me lo pondría jamás.

Porque así puedo acariciar ahora esos espacios vacíos como antes acaricié sus relieves rellenos. La muerte, y más aún cuando sucede antes del plazo “normal”, es más desasosegante, más trágica que el agotamiento de una pasión, pero tiene en común algo tremendamente contundente: no tiene remedio”.

Mila esker Patxi liburua uztearren!

Menditerapia

%A %B %e%q, %Y in Beste terapia batzuk, Literaturan, Mendian

monterapiaMendia guztiz toki aproposa da arima sendatzeko, eta terapia hori hartzeko ez dituzu itsasoak zeharkatu edo munduko tontorrik altuenetara igo behar. Etxe ondoko bazterrek balio dute ederto asko. Tamainak ez du axola. Eta GPS barik baldin bada, hobeto, barnean ditugun gaitasunak eta ahalmenak lantzeko. Ahalik eta gauza gutxienekin eramanda motxilan. Umeekin ere bai. Edo bakarrik, zergatik ez. “Off” botoia sakatu eta abiatu. Eta ez baduzu inoiz gaua pasatu tontor batean beste barik lozaku batean, beldurrak uxatu eta probatu. “Mindfulness”, “coaching”,… Azken finean Juanjo Garbizu donostiarrak proposatzen digun terapia natural hau.

Aldatz gora (eta behera) hobeto hausnartzen delako.

Featuring WPMU Bloglist Widget by YD WordPress Developer

Skip to toolbar