You are browsing the archive for MikroIpuinak.

Heriotzaren kostaldean

%A %B %e%q, %Y in MikroIpuinak

costadamorteAnxo Antelo landa-medikua zen bokazioz. Médico rural, haren etxeko atean agertzen zen moduan. Galiziatik kanpo jaiotako galiziar horietako bat zen, eta Costa da Morte eskualde atlantiarrean bizi eta lan egin zuen. Izan zitekeen Polperro, Cudillero edo Elantxobe, baina Muxía, Fisterra eta Camariñas izan ziren bere lan eremuko herriak, bereziki hirugarrena.

Naufragioak, tuberkulosia eta azkenik birus misteriotsuak ezagutu zituen. O cancro eta bronkitis kronikoak ere, jakina. Orduko antibiotikoak eta botikak ez ezik, eukalipto eta sendabelarrak ere erabiltzen zituen. Alvaro Cunqueiroren ipuin horretan bezala, “Brandy Tres Cepas” errezetatzen zuen, eta herren zebiltzanei korrika egiten zutela amets egiteko aholkatu.

Umeak munduratzen lagundu zituen, “o máis fermoso que me tocou na miña vida profesional”. Eta hiltzear zeudenen alboan egoten ere ondo zekien. Jaiotzaren eta heriotzaren emaginengandik ikasi zuen, liburuetan eta Interneten ez dagoena ere. Baina barruan zeukan zera hori txikitatik, gaixoek hainbeste preziatzen zutena.

Zaldiz parrokiarik parrokia, bide zahar berdeetatik, modurik seguru eta hoberena zen toki batzuetatik ibiltzeko. Zirimiria, ipar-ekialdeko haizea, lanbroa, elurra edo eguzki kiskalgarria lagun. Orballo, nordés, brétema, neve ou sol abrasador. Baita kaioen txilioak ere, gaztainondo, lizar eta haritzak jaun eta jabe zirenean eukaliptoen ordez. Petroliontziaren hondamendia baino askoz lehenago.

Anxo hil zenean, Camariñasen ez zioten izena ipini kale bati, aho batez egingo zuten moduan, berak horrelakorik ez zuelako nahi behin baino gehiagotan esanda laga zuenez. Bizi izandako etxea, hala ere, landetxe bihurtu zuten, “A casa do médico”, ideia txarra izan ez zena. Museo txikia ere bazen. Atsedenlekua asteburuetan eta  oporraldietan.

Leku desberdina. Bizitzaren kostaldean.

José Ramón lagunari, esker onez.


 

 

Apirilean Paris elurpean

%A %B %e%q, %Y in Bizi gara!, MikroIpuinak

ParisNeigeApirilean, Zaraitzu aldean hartzak esnatzen hasten ziren garaian, ezkondu ginen Maddi Otsagabia eta biok. Elurpean, Orhipean, Muskildako baselizan, orain dela hamabortz urte. Hamalau urte egingo ditu aurten Unai semeak, eta aurtengo Pazko Asterako pentsatu genuen bidaia bat egitea elkarrekin amona, aitona, izeba, osaba, lehengusua, lehengusina eta geu laurok. Errenteria, Oiartzun eta Zarauztik.

Paris berriro bisitatu dugu beraz, aspaldiko partez, ezkontzako urte hartako abendutik itzuli ez garen hiriburua. Orduan zoritxarra gurekin ibili zen jolasean bueltako bidaian, eta hegazkinez baino trenez etxeratzen moldatu ginen azkenean. Hain zuen ere, aurten trenez joatea erabaki genuen. Ez dok amairu, ez dok malefiziorik. Aurten elurra eduki dugu.

Hamabi pertsona erail zituzten “Charlie Hebdo” aldikzariaren egileen aurkako atentatuan. Philippe Lançon bizirik atera zen hartatik, eta orduko bizipenak kontatuz berak idatzitako “Le Lambeau” liburua eraman nuen bidaiara. Sarraski hauek kutsu apokaliptikoa daukate, dosi txikiagoetan agian. Bestela, aurten neguan mundu osoak pairatutako pandemiak maila gorenera eraman du apokalipsi sentsazio hori, modu kolektiboan. Berdin izan da martxoan konfinamendua altxatu eta herrialde artean jendearen mugimenduak baimendu izana. Topatu dugun Paris oso desberdina izan da, bertakoak kalean bai baina kanpoko turista edo bisitari oso gutxi ikusi ditugu. Bazterrak nahikoa hutsak eta ilararik gabe bisitatu ahal izan ditugu. Sekulako esperientzia.

Zaloa alabak hilabetearen amaieran hamaika urte egingo ditu, eta zoraturik gelditu da hiriarekin. Batez ere Eiffel dorrearekin, hiriko ikono tipiko nagusiarekin. Ederto pasatu dute lehengusu-lehengusinek elkarrekin gora eta behera, argazkiak ateratzen. Unaik beherako bidea eskilaretatik egin du, oinez, saskibaloirako entrenamendu moduan: 1.710 eskailera-maila, 108 solairu. Hor marka!

Hamar pertsona elkarbizitzea ez da erraza, nahiz eta oporretan egon, nahiz eta hiru apartamendu zoragarritan banatuta egon, nahiz eta “La Ville Lumière” liluragarria izan. Are gehiago apirilean elurrarekin, magiak horixe oparitu baitigu. Izan ere aspalditik ez zen horrelakorik gertatzen Frantziako hiriburuan. Ederki edo oso ederki moldatu gara. Posiblea da.

Pazko larunbatean futbol Kopako finala jokatu zuten Sevillan, eta gu Parisen. Partida Eskual Etxean ikusi ahal izan genuen, hori bai. Saint-Ouen udalerrian. Avenue Gabriel Péri, 59. Primeran pasatu genuen, haraino metroz joan ginen apartamentuetatik, bederatzigarren linean. Eta gainera gure aldeko taldeak irabazi zuen.

Hiri honetan badago atrakzio-parke handi eta oso ezagun bat. Geuk beste bat aukeratu genuen, “Parc Astérix”, lasaiagoa (eta merkeagoa). Parisko kanpoaldean dago iparralderantz, Plailly udalerrian, Lille-rako norabidean. Aitona eta amona ez ziren animatu etortzen. Zortzi ume izan ginen egun batez.

Zazpigarren arrondissement. Orsay-ko museo inpresionista: Delicatessen hutsa. Erakusketa berezia zegoen gainera egun haietan, inuiten arteari buruzkoa, Alaskatik Groenlandiara. Izotzak margotuta museo barruan eta benetako elurra kalean. Udaberri zuria.

Sei egun izan dira guztira. Eta horietako batean, falta barik, Notre-Damera hurbildu gara. Katedral suntsitua. Ez zen atentatu islamistarik izan. Hunkigarria da berdin-berdin. Suntsiketaren aurrean hartzen duzun sentipena bitxi-bitxia da.

Esan bezala, bizipen mundiala da hiriburu erraldoi bat lasai bisitatzea, hain jende gutxirekin. Place des Vosgues ederra, adibidez. Etortzen animatzen lehenengo turisten artean egon gara. Beldurrak agintzen du munduan. Baina guri bost.

Sena ibaian ere, berdin. Lau katu montatu ginen ontzi horietako batean, urrun gelditzen ziren jendetzak eta zaratak. Paris uretatik ikustea esperientzia oso gomendagarria da.

Hiru gradu zero azpitik. Hotz handia kanpoan eta hala ere bakea sentitzea, batez ere apartamentura itzultzean. Eta sua piztean.

Berrehun eta hogeita bi harmailako eskailerak daude Sacré-Cœur basilikaraino. 222. Montmartre-ko inguruak ezinbestekoak dira.

Opera bat entzutea Parisen itzela izan behar da, eraikin dotore horietako batean. Beste baterako lagako dugu hori.

Elefanteak etorbidean

%A %B %e%q, %Y in MikroIpuinak

elephantsonparadeHamarkadak ziren klima aldatu zenetik eta gertaera harrigarriak bata bestearen atzetik bizitzeko ohituta zeuden dagoeneko hiriko biztanleak, urtez urte. Hala eta guztiz ere, elurpean tamaina hartako hamarnaka animaliak Bilteiz hiriko etorbide nagusian behera desfilatzen ikustea, entzutea eta usaintzea ikuskizun erabat txundigarria suertatu zen.

Urteak ziren, halaber, eskala handiko indarkeria herrialdera itzuli zenetik. Eta populazioa beldurtuta zegoen kalera irteteko, bizitza normala egiteko, baita auzokideekin gutxieneko harremana edukitzeko ere. Mesfidantza zen nagusi, inork gutxik ulertzen zituen biolentziaren zergatiak bestalde. Udaletxetik antolatu zuten pakidermoen ekitaldia pizgarri moduan, kirol izarren azken balentria ospatzeko aitzakiarekin.Eta hizkuntza ofizial berrian bataiatu zuten ikuskizuna: “Elephants on Parade“.

Bilteiztarrak, ordea, ez ziren fio. Aspaldian ez zuten antolatzen kongresurik edo ekitaldi handirik etorbideko biltzar jauregian. Europatik ez ziren ia sekula hurbiltzen hiriburu honetara, garai onetan bezala. Hiriko saltoki handi klasikoa ere, “grands magasins”,  ixtear zegoen, alboan banku nagusiaren dorrea ere desmantelatzen ari ziren bezala. Etxeko begiratokietatik hiritarrak asomatu bai, baina balkoietan eta leihoetan, eta are gutxiago espaloietan, inor gutxi baino ez zen ausartzen. Frankotiratzaileen beldur.

Bitartean, trafiko guztia etenda, tranbia, autobus eta ibilgailuen ordez hirurogei eta hamar edo laurogei asiar elefante martxan zeuden elkarri jarraituz, astiro, hegoaldetik iparralderantz. Kirol taldearen ereserkia ozen aditzen zen bozgorailuetatik, hiriko martxa ofizial berriarekin tartekatuz, zirrara eta irrika kolektiboak piztu nahian.

Seinalerik txarrena horixe zen, hain zuzen, kirol erlijioak ere ezin mobilizatzea ia inor.

Monjea eta atxa

%A %B %e%q, %Y in MikroIpuinak

AtxorrotxHerritik gora atxa, laino artean, eta tontor ganean baselexa. Horren zaindaria, monje anakoreta, mutua, meditatzailea, musikagilea. Izan be, haren abotik berbarik urten ez arren, musika doinuak trukatzen ditu sarritan bertaratzen diran txoriekin edo, beste barik, bere buruagaz. Konposaketak sortzen ditu halaber etxetzat dauan baselexa barruan, gela txikian, gregoriar kantuek inspiratutako doinu elektronikoak.

Herriko jenteak erotzat hartu eban aspaldian, tarteka baserritar batzuk berataz errukitu eta janari apur bat eta kalean erositako material informatikoa igotzen badeutsiez be. Inork ez dau lortu berbaz komunikatzea, keinuka eta idatziz baizik. Herrikoak abisatzen ditu kanpai kolpeen bidez datorrenari buruz. Ekaitza iragartzeko, esate baterako, kolpe zehatz batzuk joko ditu kanpandorre txikitik.

Bakardade gorri hartan, atx haien artean, abadeak bizipoza lortzen dau musika eta meditazinoaren bidez. Denporaren igarotzeak kolpatu arren, heriotzaren aurrean bildurrik ez dau sentitzen. Atxaren moduan, bera be sortu zan noizbait denporan. Atxa eguzkiak, euriek, edurrek, tximistek eta haxeek higatzen dabe. Zuloetan kabiak ipintzen dabez hegaztiek, eta trokak baliatzen dabez axeriek eta basurdeek aterpetzeko. Baina bizirik al dago atxa? Barruan sortzen diran iturburuak ez al da bizitza? Iturburuetatik errekastoetara, eta hortik mendiko aintziretara. Edo ibaietara, herriak zeharkatzen eta azkenik itsasoratzen.

Monjeak misterioa deskodetzen saiatzen bizitza igarotzen dau. Horra erokeria.  Idazle dohainak ez ditu monjeak alabaina, eta misterioa musika klabean interpretatzen dau. Ordenagailu hartan dagoz urteetako gogoeta eta meditazino guztiak. Kodifikatutako entziklopedia oso bat. Monjearen ondare baliotsua, edo eremutar zahar baten eldarnioak. Hainbat kaletar jo dau jakinminak, urruntasunak piztutako mitoak. Agurea hil ostean baloratzen hasiko dira asko, kanpai soinurik handik goitik iritsiko ez jakiezanean. Atxa be mutu geldituko danean.

Moebius hemen

%A %B %e%q, %Y in MikroIpuinak

moebiusAutobusetik jaitsi eta kontrako espaloian adineko emakume goiztiar bat ikusi nuen, ezpainetan zigarroa, 40ºC 07:55etan. 80 urte inguruko andre erretzailea atzean utzi, izkinan bira hartu eta urrunean soinu erritmiko bat hasi nintzen entzuten, kolpe lehor azkarrak, pilotaleku ondoko parketik zetozenak, tak-tok, tak-tok, tak-tok. Parkera ailegatzean, ping-pong mahaian serora bi elkarren aurka zebiltzan goizeko ordu harrigarri hartan.

Aurrera jarraitu nuen, hala ere, eta ibaira hurbildu nintzen. Eta hango ikuskizunak are gehiago utzi ninduen ahoa bete hortz: Ibaiaren ibilgua erabat lehorra zegoen, urik ez zen hortik igarotzen aurreko egunetan, asteetan, hilabeteetan eta urteetan bezala. Ez zegoen ahaterik edo arrainik, eta korrika joan nintzen kaleaz bestaldera, beste ibaia ikustera. Hori ere siku-sikua. Mendeetan eta mendeetan zehar bi ibaiek etengabean bat egin eta itsasorunzko bidea hartu eta gero, ikuskizun irrealak lortu zuen urduri ipintzea.

Urratsa azkartu nuen, ospitalera arrapaladan sartu eta, han barruan, panorama ez zen lasaigarriagoa. Segurtasun-zaintzaile kankailua topatu nuen xake partida  batean murgilduta bere arreta guztiarekin. Bere aurrean ume bat zegoen eta, bere besotxoan, hodi bat eta hodiaren jarraipena plastikozko poltsa bat gako batetik eskegita. Zalantza izpirik gabe, kimioterapia. Izua kontrolatu nahian, bihotza taupaka, igogailua deitu nuen. Segundu batzuk geroago, minututzat hartu nituenak, ateak zabaldu ziren, eta hor barruan artalde txiki bat zegoen sartuta. Ez zegoen denborarik egoera absurdo horretan zentzua bilatzeko, ardien artean sartu nintzen eta botoiari sakatu hirugarren solairuraino. Korrika zeharkatu nuen korridorea eta izerditan sartu geure bulegoan. Inor ez zegoen, ezer ez zegoen, ez ordenagailurik, ez aulkirik edo altzaririk. Ezta telefonorik ere, norabait deitzeko, norbaiti. Korridorera itzuli nintzen, ez nuen ikusi nahi hor kanpoan zegoena, baina beste erremediorik ez neukan.

Pazienteen geletan ez zegoen ohiko jende zaharra oheetan edo besaulkietan. Oherik eta besaulkirik ez zegoen eta, atso eta agureen ordez, ume gaixoak zebiltzan animaliekin batera, oreinkumeak, basurdekumeak, katakumeak eta haurrak elkarrekin jolasten anabasa alaian. Eldarnio horren barruan ez nuen espero erizainik edo zelaririk topatzea. Sendagileek ospitalea abandonatu zutela argi neukan. Eurek lagatako tokian, albaitari talde batekin topo egin nuen eta geldi-geldirik geratu nintzen pasilloaren erdian. Hurbiltzen hasi ziren neuregana, kontu handiz.

Ezin nien ezer esan, ahotsik gabe geldituta, horietako baten eskuan xiringa bat, animalia handiekin erabiltzen den horietakoa. Hiru solairu beherago segurtasun-langilea egongo zen, nolabait.

 

P.D. Veratrum; P.D.’ Moebius.

Itsasoak eta zeruak

%A %B %e%q, %Y in Aulki Hutsak, MikroIpuinak

botilamezuarekinItsasoko korronteak, mareak eta ordutegiak ondo ezagutzen ditu mezua botilaren barruan bidali zidan pertsonak. Esandako egunean iritsi zitzaidan, harrigarriki puntual, eta berak emandako instrukzioei jarraituz igorri nion bueltan erantzuna. Baietz, prest nengoela ozeanoa hegoalderantz zeharkatzeko.

Hegazkinean harritu zidan pertsona bat tabakoa erretzen ikusteak, patxada ederrean. Inguruan begiratu eta inor ez zegoen esnatuta, erretzailea eta biok kenduta. Azkenean iritsi eta mezuaren igorlea ezagutu nuen, nahiz eta lehenengo aldia izan aurrez aurre elkar topo egiten genuela. Uharte hartako beste biztanle askorekin batera pantailaren aurrean eseri ginen, eta pelikula ikusi, entzun eta irakurri genuen. Jakina, ondorengo solasaldia eta igandekoa. Eta mahaia konpartitzea. Bere etxeko atea zabaldu zidan, “lasai egingo duzu lo hemen.”

Bigarren egunean, hango mendiko errepideetatik txango atsegin bat egin genuen, beroa gora-behera. “Hau probatu behar duzu”, esan zidaten. “Hemen bizi ziren gure arbasoak, sakan eta kobazulo hauetan lurperatuta daude. Eta han atzean dauden harkaitzak ikusten dituzu? Haiek ere sakratuak ziren”. Harritu nintzen zuhaitzekin, ez nituen paisaia haietan gaztainondoak espero. “Laster iritsiko gara kostaldera berriro, eta hor behean haize freskoaz gozatuko dugu”.

Konspiratzeko lekua primeran aukeratuta zegoen biharamunean. Infutsioak eta konfutsio arina. Hor ez zegoen izpiriturik, “soseguz hitz egin dezagun heriotzaz”. Eta topa egin genuen, bizitzaren alde, hondartza haren ondoan. Iparraldekoak gehiago gustatu zitzaizkidan hegoaldekoak baino. Hala ere, beti dago bazterren bat jendetzatik urruti, eskerrak emateko eta agur esateko.

“Hurrengoan nik bidaliko dizut beste mezu horietako bat, baina hegazti baten bidez, V andereñoa”. Haizeak, hodeiak eta egutegiak ondo ezagutzen dituen horietako bat.

 

Libertario Coscojalesen beste istorio harrigarri bat

%A %B %e%q, %Y in MikroIpuinak, S(u/a)minetik bakera

zubieskegiaLibertario Coscojales, Argalario Mendibil eta Olegario Serantes  1910eko hamarkadaren erdialdean jaio ziren Bizkaiko Ezkerraldean, Portugaleten, Trapagaranen eta Santurtzin hurrenez hurren. Txikitako garai haietan urrun zituzten anarkismoa, Gerrate Zibila eta, are gehiago, Bizkaiko Labe Garaietako urrezko arroa eta migrazio mugimendu handia.

Euren haurtzaroan herri haietako paisaietan baserriak, landak, itsasontzi batzuk eta etxe multzo bakanak baino ez zeuden. Portugaleteko zubi eskegia zutik zegoen bizpahiru hamarkada aurretik. Larrainetako funikularra urte haietan ipini zuten abian, hiru lagunek “La Reineta” deitzen zutena, adineko 7-10 urterekin. Santa Eulaliako ikastetxea ere ia estreinatu berria zeukaten, eta garai berekoa zen San Juan de Dios ospitalea. Olegario bertan jaio zen, eta hortik ez urrutiegi Gerra garaian Libertario eta Argalario fusilatuko zituzten, Santa Eulaliatik gertu xamar, Cabieces auzoan, hilerriaren hormaren kontra “Esperanto!” oihukatuz, “Itxaropena!” alegia.

Baina hori askoz geroago gertatuko zen, amaieran izan ere. Orduko haurtzaro hartan heriotza mutiko haientzat urruneko paisaia baino ez zenean, itsasadarraren bestaldean zeuden Eskumaldeko jauregi eta etxebizitza dotoreak baino urrunagoak. Hiruretatik Gudatik garaile eta bizirik aterako zen bakarrak, Olegariok, bizileku hartuko zuena. Irabaztea zer kontu polita den…

Libertario eta Argalario hil eta gero, euren arimak elkar topatu ziren urteerara, hamarkadetara, zubi esekiaren inguruan ikus-entzukizun harrigarri hori montatu zutenean, Bizkaiko Zubia izena monumentuari eman zioten garaian. Munduko jazz bandarik onena bertan zegoen transbordadorean sekulako kontzertua ematen, Penintsulako hego-mendebaldetik etorriak, “A Milhor Banda do Mundo”. Itsasadarraren alde bietan jendetza izugarria bildu zen. Eta “Abra K Abra” irratiari esker eskualdeko aspaldiko botere faktiko kulturalak ere entzuten egon ziren zuzenean, anarkia perfektuan, Kadira Qatifa, Ibai Zabala, Ingrid Erasmusson, Valeria Fetuccini, Aitor Mena, Itxaso Mendizabal, Andrés Karramarro, Peio Baroja, Monica Trelew, Jon Goikoetxea “Juangoiko” edota Manu Gandiaga “Gandi”.

Eskumalderaino ere iritsi ziren irratiko uhinak, baina Olegario beste zeregin batzuk zituen fenomeno kultural haren lekukoa izatea baino. Bizitzan garailea izatea zer den, aizue!

 

Ezer ez da betiko

%A %B %e%q, %Y in MikroIpuinak

kostaldeaEsnatzean, leihotik begiratu zuenean, ikuspegia sinesteko ez modukoa zen. Bera bezala, malekoian eta lehenengo tunelean hamarnaka pertsona zegoen ordu hartan mendebalderantz begira ahoa bete hortz. Ekialdera so eta bai, Mollarri hortxe zegoen betiko legez, baina bestaldean xagua falta zen ortzmugan. Erokeria zen baina San Anton desagertuta zegoen postaletik.

Laster iritsi ziren kostaldera helikopteroak zerutik, urpekariak eta surflariak itsasotik eta txirrindulari tropelak eta agintariak errepideetatik. Mendeetako uhartea ur azpian ez zuten topatu, inork ez zuen zarata arrarorik entzun aurreko gauean, ekaitzarik ez zen egon, denboralerik ez. Goitik ere ez zen eraso lurtarrik edo estralurtarrik etorri.

Urteak igaro ziren norbaitek izen bereko elizaren azpi-azpian egon zitekeela susmatu arte. Kostaldetik hamarnaka kilometrotara, Ibaizabaleko itsasadarraren eta hiriaren lehendabiziko aztarnen behe-behean, lurraren erraietan barne-barnean sartuta.

Baina nola?

Soinu-banda: Aitor Mudoh.

Hasierarako itzulera

%A %B %e%q, %Y in MikroIpuinak, Onkologikoak ez direnak, Zaintzaileak

ilargiaGauero legez ogera lagundu eben, nahiz eta gau hori desbardina izan. Ilusio guztiagaz sartu zan ogean Begoña Bilbao, jausitako hortza burukoaren azpian kontu handiz lagata, beste hainbatetan egin bezala. Abizen arrunteko aspaldiko sagua orduan, teilatuko Maritxu gona gorriduna gaur: “Eutsi hagin zaharra”, mantra baten moduan, “eta ekarri barrixe”, lokartu arte errepikatu, “eutsi hagin zaharra”, behin eta barriz, “eta ekarri barrixe”, ostera be…

Lo, Izaskun Ibarra zaintzaileak hurrengo goizean horrela topatu eban, irribarrea ezpainetan. Arretaz pakete txiki bat almohadapean utzi eta hortz zaharra eroan. Burua ez da erabat galtzen, beti gelditzen da guardian neuronaren bat, zubi lanak egiten iraganaldiagaz, edo hori esaten dau behintzat Itziar Deba medikuak.

Horregaitik musika.

Euri horia (mikrobertsioa)

%A %B %e%q, %Y in MikroIpuinak

APlebiaAmariellaVicenta Pesués zaharrak ez zuen eguerdia arte jakingo. Betiko moduan, amortzua hartu bitartean, eltzekaria prestatzeari ekin zion, lapikoa sutan ipinita xuabe-xuabe. Mantso zihoan denbora beretzat, leihoan jarrita euriari begira. Data horietan ez zuen seniderik espero, eta bestelako bisitaririk ere ez zen herrixkan agertuko, eguzkirik gabe normalean oso gutxi ziren animatzen zirenak behintzat. Benetako mendizaleak bakarrik, baina egun hartan ezta horiek ere. Aitortu behar izango balu, kanpotarrak gustuko zituela esango luke. Gustura begiratzen zituen leihotik, edo balkoitik, edo etxearen atari ondoan harrizko eserlekutik. Entretenigarria zen. Bitxiak ziren txano eta arropa horiekin, tramankulu haiei begira, hizkuntza horietan mintzatzen. Onarturik bera ere exotiko xamarra izango zela kanpotar haientzat, oinetan egurrezko eskalapoi horiekin, bakardade egoskor horretan.

Herrian zutik zirauten dozena erdi bat etxek eta elizak, baina bizi Santiago Mimbres eta bera bakarrik bizi ziren bertan. Bakoitza bere etxean, aspaldiko desioak apalduta eta alarguntasun solidario onean. Urtez urte eraikitako elkarbizitza armonikoan. Ibarreko okinak, furgonetan okela, arrautzak, barazkiak eta bestelako jakiak ere eramaten zizkien andreak, ezin zuen sinetsi agure eta atso horiek nola posible zuten hor goian horrela bizi. Nola ez ziren zahar egoitza batean amaitu ibarreko beste hainbat bezala. Aurrerabidean, hainbat gauza eta pertsona bazterrera bota. Galtzadak, zuhaitzak, etxeak, geure bidean zeudenak. Eta euren bien familiak kenduta, okina bera, larunbatero abadea, lantzean behin postaria, urtebetetzeetan kazetariak eta eguraldiak gehiegi baldintzatutako kanpotarrak ziren hurbiltzen bakarrak. Egia esan senideak arduratzen ziren, baina egun haietan Santiagoren familia ere ez zen etorriko, lan kontuak zirela-eta.

Eguerdian, Vicentak buruan zapi beltza ipini zuen, lapikoa esku batean hartu eta bestean makila. Etxetik irten eta apurka-apurka aldatza igo zuen, betiko moduan Santiagoren tximiniatik kea ateratzen zela konprobatuta. Kanpoko atea bultzatu eta barrura sartu zen. Senideek kontrakoa iradoki arren, ez zeukan zentzurik giltzak erabiltzea hor goian. Eskileretatik gora mantso, ordulari zaharrak zutunik hamabi aldiz jo zuen. Goiko solairua zapaltzean, oholek betiko krakada leunak egin zituzten eta, ezkaratzeko supazterrean, enborrek txinpartekin emeki erantzuten zuten. Orduan jakin zuen, Santiagok ez ziola erantzuten eta besaulkian albo batera okertuta zegoela konturatu zenean. Orduan jakin zuen herriko azken biztanlea zela.

 

Featuring WPMU Bloglist Widget by YD WordPress Developer

Skip to toolbar