You are browsing the archive for S(u/a)minetik bakera.

Desagertutakoak (3)

%A %B %e%q, %Y in Dolua, S(u/a)minetik bakera, Sarean, Zineman

desagertuakHodei Egiluzen kasuarekin abiatuta, desagertutakoen hari honi ekin nion blogean. 2017an topatu zuten galdakoztarraren gorpua, eta honek bidea eman zion behintzat familiari dolua itxi ahal izateko. Bestelako kasua da Borja Lazaro gasteiztarrarena, garai berean desagertu zena baina oraindik argitu gabekoa. Haren familiarekin eta Fernando Irigoien baztandarrarenarekin eta Miguel Angel Elorriaga iurretarrarenarekin osatu dute saio mamitsua “Ur Handitan”-en. Gomendagarria zinez.

Indarkeria politikoan murgiltzen bagara, indarrezko desagertuen arloan sartuko ginateke. Lur azpiko mundu erraldoia da, nazioartean historia garaikidean behin eta berriz tratatu izan dena 1970eko hamarkadatik hona. Argentinako guda zikina ziur aski adibiderik ezagunena eta latzena da, hango diktadurak ’70 eta ’80 urteetan eragindakoa, zineman luze eta zabal jorratutakoa (” La noche de los lápices” 1986an, “Ni vivo, ni muerto” 2001ean, “Kamchatka” 2002an, “Historias de aparecidos” 2005ean edo “El secreto de sus ojos” 2009an). Eta herrialde hartan bezala, Txilen, Kolonbian, El Salvadorren, Guatemalan, Mexikon, Espainian, Marokon, Aljerian, Palestinan, Iraken, Bosnian, Errusian, …

Euskal Herrian bueltan, oso aipatzekoa da Aranzadi Elkartean egindako lana memoria historikoaren inguruan, Italia, Polonia, Errumania eta Esloveniako erakundeekin batera. Ezaguna da Saharako desagertuen inguruan egindako lana. Eta tortura geurean xehe aztertzen egindakoa, hain lotuta desagerpenekin.

“Dancing with their fathers, dancing with their sons, dancing with their husbands, they dance alone” (Sting).

 

Adiorik Gabe (2)

%A %B %e%q, %Y in Antzerkian, Literaturan, S(u/a)minetik bakera, Zineman

Adiorik GabePasa den larunbatean, apirilaren 6an, Principal Antzokian aurkeztu zuten “Adiorik Gabe” ekimenaren laugarren ekitaldia. Inesa Ariztimuñok koordinatuta. Hain zuzen ere, DSS 2016ko hiriburutza kulturalaren haritik beste 3 ekitaldien jarraipena emanda. Gaur zortzi egindakoan, hiru izan ziren gogoratutako pertsonak: Jose Maria Elizegi “Mayi”, 1976an Donostian ETAk eraildakoa. Aiert Beobidek zuzendutako dantza saioa eskaini zioten. Gladys del Estal, bestela, Guardia Zibilak erail zuen 1979an Tuteran. Haren omenez, Koldo Almandozek zuzenduriko film laburra ikus-entzun genuen. Francisco Arratibel, azkenik, ETAk hil zuen Tolosako inauterietan 1997an. Juantxo Zeberiok zuzendu zuen haren omenezko pieza musikala. Mireia Galarza eta Isidoro Fernandez izan ziren haria josten batetik bestera ibili ziren aktoreak. Ekitaldi ederra, seme-alabekin konpartitzeko une hunkigarria.

Honekin oso lotuta, bereziki merezi duen testua publikatu zuen Pili Zabalak pasa den astean ere egunkarietan: “Sendabideak gure zauri kolektiboentzat”. Amu moduan lagatzen dizuet esaldi hau: “Indarkeriak kalte gehien egindako bost udalerrietan (Errenteria-Orereta, Arrasate-Mondragón, Elgoibar, Andoain eta Lasarte-Oria) akordioetara iritsi badira, Eusko Legebiltzarrean zergatik ez?”. Mikroan ahal da, baina makroan ezin.

Makroan, bitartean, posiblea izan da poliziaren abusuen biktimak aitortzeko legea aurrera ateratzea, hala Nafarroan nola Araban, Bizkaian eta Gipuzkoan ere. Istilu artean atera ere, epaibideetara eramateko mehatxuekin lubaki batetik. Azken finean, besteen existentzia ukatuta, besteen humanitatea eta zauriei bizkarra emanda. Diagnostikoa bera ere (poliziek eragindako torturak eta erailketak) ukatzen baduzu, hurrengo urratsa blokeatzen duzu, sendabidea alegia. Zarataren erdian, zorionez, Maria Jauregi eta Iñaki Garcia Arrizabalaga desmarkatu dira Twitterren. Eider Hurtado telebistan “360 Grados” saioan. Edo Edurne Portela “El País”-en (“La caricia y la bofetada”).

Twitterren ere, Aitor Merinok ahotsa altxatu du TVEri ausardia gehiago eskatuz. “El silencio de otros” dokumental saritua (Almudena Carracedo eta Robert Bahar) eskaini dute telebistan egun hauetan, baina “Asier eta biok” ezinbestekoak blokeatuta jarraitzen du. Besteen existentzia ukatuta.

Ukazio eta blokeo horiei buruz zerbait badaki Harkaitz Canok ere, “Fakirraren ahotsa” (Susa, 2018) eleberrian jasotakoa, Imanol Larzabalen bizitza errealaren minetatik abiatuta. Bernardo Atxagak ere blokeoa pairatu behar izan zuen bere garaian “Soinujolarearen semea” (Pamiela, 2003) liburu bikainarengatik, orain zinemara eramandakoa. 

Adiorik gabe, gero eta gutxiago geratzen da “Suminetik eta saminetik bakera”  Zarautzen aurkezteko.

“Errealitatea ezagutzeko, errealitatea kargutzeaz eta errealitatea kargatzeaz gain, errealitatearen kargu ere egin behar da”. Ignacio Ellacuria.

Sareen sarea

%A %B %e%q, %Y in S(u/a)minetik bakera, Zarautz Errukitsua

IMG_20190405_210113Donostian antolatutako ICIC 19 (International Conferenece on Integrated Care) nazioarteko biltzarraren jarraipena izan zen apirilaren 4ko topaketa. Deusto Health-etik koordinatuta, mahai inguru batean gure ibilbideak konpartitu genituen sei komunitate errukitsutatik: Patxi del Campok Gasteiztik, Julio Gomezek Santurtzitik, Naomi Hassonek Getxotik, Marcos Lamak Iruñeatik, Cristina Castillok Sevillatik eta neuk Zarauztik. Goizeko jardunaldian, Inverclydetik (Eskozia) eta Isle of Manetik (Ingalaterra) ere parte hartu zuten eta bideak zabaldu genituen nolabait eta noizbait harremanetan jarraitzeko.

Aspaldiko lankide eta lagunekin biltzea kontu ederra da, nola batek bestearengan eragiteko gaitasuna daukan, eta zeure maisuak eta erreferenteak direnekin mahai ingurua konpartitzea gauza handia da. Geure kasuan, hiru aurrekari eduki ditu ‘Zarautz Herri Zaintzaileak’ ekimenak urte hauetan:

  1. 2016ko abenduan “Los hospices en la sociedad actual” nazioarteko jardunaldia Gasteizen, Amaia Arce eta biok elkar ezagutu genuenean eta gure herrian zerbait egiteko beharra sentitu genuenean.
  2. Bigarrena, 2017ko martxoan, zerbait hori gauzatu genuenean gure lehendabiziko Death Kafea antolatuz. 21 udalerritan batera hartu genuen parte orduan DC masibo batean, HUCI mugimenduak zirikatuta.
  3. Eta hirugarrena, 2018ko urtarrilean, Getxotik bueltan liluratuta itzuli nintzenean.

2018ko maiatzean abian ipini ginen Anjel, Jabi, Amaia eta laurok, Zarauzko Udalean eta herriko hainbat eragilerekin batera. Julio Gómez izan zen gure aditu gonbidatua, hain zuzen ere, eta Naomi Hasson ere Bizkaitik etorri zen aurkezpenera. Hurrengo hilabetean, SECPAL 2018 biltzarra baino lehen beste DC masibo batean parte hartu genuen, Donostia, Orio, Gasteiz, Getxo eta Arrasaterekin batera.

Uda pasatu ostean, Myriam Berruete-rekin batera errukia martxan ipini genuen 2018ko urrian, “Etxean ala ospitalean hil” hitzaldi arrakastatsuarekin, ‘Zarautz On’ elkartearekin batera. Eta urtea amaitzeko, abendu bereziki gupidatsua eduki genuen: Alde batetik, Hirune Pellejerorekin (“Proyecto Sé+”) Iruñetik etorria Ikastolan saio bat egin zuena ikasleekin. Eta bestetik, Patxi Izagirre “Gabonak dira eta etxean aulki huts bat dugu” hitzaldiarekin Antonianon.

Amaitzeko, pasa den astean Eva Bilbao eta Agustin Erkiziak (“Biziraun” elkartetik) herrian emandako hitzaldi mamitsua suizidioari buruzkoa aipatu genuen. Baita datorren hilabetean Zarautzen aurkeztuko dugun obra eszenikoa ere, dolua eta indarkeriari buruzkoa, “S(u/a)minetik bakera” geurea.

Donostiako jardunaldia borobiltzeko, San Telmo museoan “Heriotza, ante la muerte” erakusketa interesgarrian bisita gidatua egin ziguten. Eta, amaitzeko,  “Comunidadades compasivas: creando entornos y personas compasivas con las personas al final de la vida” hitzaldia eman genuen Maider Grajales, Naomi Hasson eta hirurok.

Nolabait, apirilaren 4ko jardunaldi honek jarraipena eman dio lehengo matxoaren 21ean Donostian ere izandako  jardunaldiari, “Humanización y digitalización: nuevas perspectivas para la calidad asistencializenburukoa eta AKEB/AVCA erakundeak antolatutakoa. Bertan, Amaia Arce geureak eta Naomi Hassonek parte hartu zuten.

Sareen sarea ehunduz.

Munstroak edo pertsonak

%A %B %e%q, %Y in S(u/a)minetik bakera

guggenheim armiarmaMunstroa itzuli da. Zeelanda Berriko paradisuan jo du bete-betean pasa den astean. Hegoaldeko uhartean izan da, herrialde osoko bigarren udalerririk populatuenean. Bilboko biztanleria bera duen Christchurchen. Komunitate musulmanaren aurkako atentatu bat izan da, eta munstroa arraza zurikoa, gutar bat. Familia “normal” batetik ateratako pertsona (hiltzaile ankerra).

Askoz errazagoa da bestela, munstroa islamista denean, gutarren aurka egiten dutenean. Munstroa  jendearen aurka. Zaila da desarmaturik dauden pertsonen kontra tiroka hasten den munstroa pertsonatzat hartzea. Jendetasunaren aztarnarik aurkitzea eta, aurkituz gero, onartzea. Onartzea munstrokeria eta jendetasuna batera topa daitezkeela pertsona bakar batengan. Gutariko edozeinengan.

Zalantza askoz gutxiago sortzen dute Jacinda Ardern bezalako emakumeek (pertsonek), paradisua kolpatua izan ostean komunitatea sostengatzen saiatzen ari den presidentea. Komunitatea, (pertsona) zuriek, maoriek, musulmanek eta abarrek osatutakoa.

Komunitatea, euskaldunak, espainiarrak, biak batera edo beste zerbait sentitzen direnek osatutakoa. Marta Buesa, Naiara Zamarreño, Ane Muguruza, Maria Jauregi, Sandra Carrasco, Inés Núñez eta Maider García bezalako emakumeek (pertsonek) osatutakoa. Ez baduzue “Hijas del silencio” ETB-2ko saioa ikus-entzun, hemen duzue ikus-entzungai. Goitik behera merezi du.

Info+: “Munstroa, antipodetatik etxera” (Urtzi Urrutikoetxea)

Buesarena

%A %B %e%q, %Y in S(u/a)minetik bakera, Zarautz Errukitsua

sarabuesaPello semea eta biok Baskoniaren partidak ikustera Gasteizera joaten hasi ginenean, galdera oso logikoak egiten zizkidan: “Buesa Arena… Aita, eta nor zen Buesa?”. “Eta bere izena ipini zioten pabilioiari saskibaloi zalea zelako?”.

Fernando Buesaren kirol zaletasunei buruz gauza gutxi dakit. Interesgarriagoak iruditu zaizkit bere bi alaben ibilbideak euren aita ETAk erail osteko dolu urteetan. Batez ere elkarbizitzaren norabidean egindako deklarazioak. Baina definitiboa iruditu zait Gonzalo Britok haren blogean idatzitako artikulua: “El amor como posición existencial: La fuerza compasiva de una víctima de ETA”. Bideo batean, Sara Buesak emozioetatik aztertzen du bere dolua zelako izan zen, nola eman zion buelta hasierako mina, amorrua, beldurra eta traumari. Oso kontzeptu eraikitzaileak azaltzen ditu: Bigarren aukerak eta presoen bergizarteratzea. Errukia benetan zertan datzan. Zer den konpartitutako jendetasuna. Zer diren begirada gupidatsuak:

“Habían también otras miradas, y esas son las que grabo a fuego: miradas cercanas, tristes y serenas, cálidas y firmes, que conectaban con mi dolor, que me insuflaban fortaleza y me hacían sentir arropada en mi dolor”.

Britok konpartitzen du, halaber, mundu mailako bi ekimen mamitsuak: Alde batetik, “Daughters for life” (Israel-Palestina), eta bestetik “Amy Biehl Foundation” (Hegoafrika). Biek ala biek jorratzen dituztelarik indarkeriaren osteko beste erantzun posible batzuk, mendekutik kanpokoak. Bake hezkuntzaren eta errukiaren (bere zentzu osoan) aldekoak.

Pellori beste asunto hauek guztiak orain ez zaizkio interesatuko gauza handirik, baina Aiora eta bera zeozer entzuten ari dira etxean azken urte hauetan. Herenegun arte zer gertatu den hemen jakin behar dutelako.

PD.- Datorren igandean “360 grados” telebista saioan (ETB2) erreportaje bat eskainiko dute: “Hijas del silencio” (Marta Buesa, Naiara Zamarreño, Ane Muguruza, Maria Jauregi, Sandra Carrasco, Inés Núñez eta Maider García).

Errukiz

%A %B %e%q, %Y in S(u/a)minetik bakera

dentro_derecha_cdArrasateko Udalak pasa den abenduan “Memoria partekatu baterantz (1956-2018)” txosten mamitsua aurkeztu zuen, alderdi politiko guztiek landuta eta sinatuta. Bertan jaso dituzte motibazio politikoa zuten indarkerien gertakariak 1956tik 2018 arte. Frankismoan pairatutako biolentziaren ondorioak aztertzen, 1956 urtea aukeratu dute abiapuntu moduan. Izan ere, urte hartan lehenengo aldiz salbuespen-egoera agindu zuten espainiar estatu osoan.

Tarte hartan, 18 pertsona hil dute guztira Mondragoen edo herritik kanpo arrasatear herritarrak zirenak, kronologikoki: Luis Santos Hernández, Argimiro García Estevez, Jesus Pascual Martin Lozano, Juan Moreno Chamorro, Esteban Maldonado Llorente, Iñaki Etxabe Orobengoa, German Agirre Irasuegi, Constantino Gomez Barcia, Agurtzane Arregi Letamendi, Aurelio Salgueiro López, Emilia Larrea Saez de Adana, Enrique Gomez Alvarez, Juan Luis Agirreurreta Arzamendi, Xabier Perez de Arenaza Sogorb, Mario Manuel Leal Baquero, Antonio Ramos Ramirez, Ambrosio Fernández Recio eta Isaías Carrasco Miguel.

Erailketa horietaz gain, 2 pertsona bahitu zituzten herrian bertan, Julio Iglesias Zamora eta José Antonio Ortega Lara. Bestela, kale borrokaren 57 eraso zenbatu zituzten guztira (horietako baten ostean pertsona bat hil zen azkenean, ospitalean egon eta gero). Halaber, 111 pertsonek segurtasun indarrek eragindako torturak edo tratu txarrak salatu zituzten.

Datu guztiak on-line kontsultatu daitezke patxadaz udal webgunean, “udal argitalpenak” atalean. Nor zen nor, nola, noiz. Eta informazio garrantzitsu honetaz gain, oso interesgarriak iruditu zaizkit testigantzak, herriko pertsona ezagun batzuk kontatutakoak lehenengo pertsonan. Abizenak alfabetikoki ordenatuta:  Javier Abalde, Lourdes Agirreurreta, Guadalupe Agirreurreta, Iban Arantzabal, Amaia Arrieta, Amaia Azpiazu, Sandra Carrasco, Olatz Etxabe, Francisco García (goian bego), Juan Karlos Garitano, Maria Dolores Jauregi, Iciar Lamarain, Julia Monge, Jon Sarasua, Ramon Urrizalki, Jose Ignacio Yarza, Marino Yuste eta Javier Zugasti.

Mondragoe izan da lan mardul hau egin duen azken udalerria, Andoainekin batera. Bidea irekitzen, lehenengoa Errenteria izan zen 2015ean. Ondoren, Elgoibar eta Lasarte-Oria 2017an. Bost udalerriak Gipuzkoakoak, orain arte. Gauzak mugitzen ari dira, zorionez, arlo “mikroan” behintzat. Zaratatik at, gerizpean, eta artaldetik aldenduta. Arlo “makroan”, egunero ikusten dugunez, dena zailagoa da. Ausardia behar da, konfiantza, pazientzia . Enpatia, hitz gakoa. Eta hortik urrats bat haratago, errukia: Hormak desegiten dituen kontzeptu ahaztua.

Zubigintza honetan, azken bi hilabete hauetan, aktibitate handia sumatzen ari gara: Maria Jauregi, Ane Muguruza, Rosa Lluch, Ibon Garate, Sara Buesa, Gorka Landaburu, Josu Elespe, Iñaki Garcia Arrizabalaga, besteak beste. Eta Etxerat-en esaldi bat: “ETAren biktima asko aurrerapauso bat ematen ari dira, beste espetxe politika bat publikoki aldarrikatuz. Eskertu nahi diegu sufritzen dugunokiko agertzen duten enpatia eta hori eskuzabaltasunez egitea, trukean ezer espero gabe”.

Zubi gupidatsu hauen mutur bietan edukiko genituen bi kontzeptu printzipioz kontrajarriak: Alde batean barkamena, eta bestean mendekua. Oraindik oreka nahikoa urrun dago, eta mendekuaren aldea askoz populatuagoa da bestea baino. Blog honetan beste batzuetan hitz egin dugu barkamenari buruz bet-betean, euren onurei buruz, hala eskatzen duenarentzat nola ematen duenarentzat. Kuriositatez, “Barkamenaren mendekua” (Éric-Emmanuel Schmitt) izenburuko liburua irakurri dut berriki, kontzeptu biak uztartzen dituena. Oso gomendagarria.

Testuinguru honetan, martxoaren 3a iritsi da, eta 43 urte pasa dira 1976 odoltsu hartatik. Aitortzarik eta justiziarik gabe, eta barkamen eskaera barik jakina. Dolu trabatuak, oztopatuak, debekatuak, ez onartuak. Gauzak zelan egin behar ez diren erakusten duen eredu txarra.

Eredu hobea, aldiz, pasa den abenduan hil zen Amos Oz idazle israeldarra. Ekialde Hurbileko gatazka eternalean zubia izan nahi zuen idazlea.

Maiatzean egingo dugu hurrengo funtzioa “S(u/a)minetik bakera”, Zarautzen. Gonbidatuta zaudete.

 

Barkamenaren mendekua

%A %B %e%q, %Y in Literaturan, S(u/a)minetik bakera

barkamenarenmendekuaBarkamenaren kontzeptuari beste modu batez begiratzeko bidea. Indarkeriara, gizakien arteko gatazketara eta errukira hurbiltzeko saiakera ona. Liburuaren izenburua bera mundiala iruditu zitzaidan. Lau istorio kontatzen ditu: Barbarin ahizpa bikien istorioa, euren arteko lehia, gorrotoa eta gupidaren arteko sokatira. “Mademoiselle Butterfly” da bigarrena, opera famatuak bezala gizon boteretsu eta emakume apal baten arteko maitasun istorio ezinezkoarekin. Hirugarrena, “Barkamenaren mendekua” bera, kartzelan dagoen serial killer eta bere biktima baten amaren arteko harremana islatzen duena. Laugarrena, azkena, armada nazian ibilitako agure eta neskato baten arteko topaketarekin.

Éric-Emmanuel Schmitt idazle frantziar-belgiarrarenak dira halaber Monsieur Ibrahim et les Fleurs du Coran (2001) eta Oscar et la Dame rose (2002). Lehenengoarekin egindako pelikula erabat gomendagarria da, eta bigarrena ere zinemara eraman zuten arrakasta gutxiagorekin. Hala ere, jorratutako gaiak oso interesgarriak dira: minbizia haurtzaroan, isiltasun konspirazioa eta erlijiotasuna. Azken puntu honekin lotuta, erlijioaren alde ilunarekin zehazki, sexu indarkeriaren kasuak agerian gertatzen ari diren aro honetan, gomendagarria iruditu zait “Piztiak” artikulua, Goizalde Landabasorena.

Barka itzazu eragozpenak.

 

SB Lasarten

%A %B %e%q, %Y in Bizi gara!, Oroimenean, S(u/a)minetik bakera

VillaMirentxuEspainiako Futbol Mundu Txapelketaren urtea zen, Valladolidera bizitzera joan ginenekoa. Etxe dotore horietan ez ginen euskaldun bakarrak, familia bat baino gehiago hara mugitzen joan ziren Lasarte aldetik, “Michelin” fabrikako kargudunak buru. Gogoratzen naiz iritsi berriko neskato batzuetaz, txikiak, gazteleraz oraindik ez zekitenak. Hiru urte lehenago ETAk atentatu zuen lantegiko enpresari baten aurka eta baita eraikina beraren kontra ere. Valladoliden ere “Michelin” planta bat zegoen, beraz babesleku bihurtu zen pertsona horientzat. Hiria nolabaiteko babeslekua zen bezala gure familiarentzat ere.

Datorren asteazkenean SB eskainiko dugu Lasarten, Villa Mirentxun (argazkian). Urte mordoa pasatu dira 1982tik, 37 izango dira laster, gurasoen bi aulki hutsak ditut orain, besteak beste. Nire seme-alabek ez dute Valladolid ezagutzen. Gazteleraz ez zekien neskato horietako batekin, bizitzaren karanbola eder horietako batengatik, hitz egin nuen telefonoz duela urte bi. Hogeita hamapiko urte ditu orain. Ez dakit seme-alabarik duen, edo esan bazidan ez naiz gogoratzen. Eta baldin baditu, ez dakit Lasarte ezagutuko duten. 

Lasartearra zen terrorismoaren lehenengo biktimatzat hartzen den pertsona, Begoña Urroz, adinez ia 2 urte zeukana. erakunde ezezagun batek Donostian ipinitako bonba zela-eta. Lasarten erail zuten Miguel Angel Blanco. Lasartekoak ziren edo bertan bizi ziren edo bertan hil zituzten Antonio Huegun, Marcelo Garciandía, Jose Javier Urritegi, Alfonso Morcillo, Froilán Elexpe, … 

Bertakoak dira Julio Olaizola Errealaren urrezko garaiko futbolaria, Rafa Diez LABeko sindikalista, Joseba Tapia trikitilaria, Joxe Mari Agirretxe “Porrotx”Harkaitz Cano idazlea, Aiora Zulaika “Pirritx”, Maialen Chourraut piraguista…

Info+: “Memoria partekatu baterantz: 1956-2018 Lasarte-Oria”.

 

Oparirik handiena

%A %B %e%q, %Y in Literaturan, S(u/a)minetik bakera, Zineman

elmayorregalo2018aren hondar hauetan, zubigile baten heriotzaren berria iritsi zaigu, olibondo eta errautsaren erresumatik. Amos Oz zendu da abenduaren 28an, Herodes errege juduak, Mesias delakoa akabatu nahian, hainbat ume errugabe hil zituenekoa  gogoratzen dugun egunean. Gaur egun “errege” judu berriek, Sharon eta Netanyahu horiek guztiek, ume errugabeak hiltzen jarraitzen dute. Eta, bien bitartean, Oz bezalakoak epeltzat, erdipurdikotzat eta traidoretzat jotzen dituzte. Oz bezala jerusalemdarrak diren Ada Yonath bake bilatzaileak. Hiri berekoa zen Isaak Rabin bezalakoa. Edo Kanadan jaiotako Yael Deckelbaum bezalakoa.

Urte honen amaieran ere, espainiar pelikula interesgarria ekarri digute zinema aretoetara: “El mayor regalo” (Juan Manuel Cotelo). Barkamenari buruzko filma da, barkatzen dutenei eta barkatuak direnei buruzkoa. Gatazka txikietatik hilketa eta atentatuetaraino. Tim Guénard frantziar boxeolari izandakoa, Irene Villa ETAren biktima izandakoa, Shane O’Doherty IRAren buruzagi izandakoa, Manuel Antonio Noriega panamar diktadore ohia eta Ismael Al Jatib hildako ume errugabea dira dokumentalaren protagonistak. Gorrotoaren apostoluek kritikatutako filma ikus-entzuteko irrikan nago. 2019an izango da. (Eskerrik asko Amaia!).

Urte berri on!

Bake mezuak

%A %B %e%q, %Y in Bizi gara!, S(u/a)minetik bakera

zeanuriedurragazEguberria urteko garai aproposa izan da bakea, justizia, maitasuna eta beste hitz higatu batzuk zabaltzeko. Neurri batean hala da oraindik, kontsumoaren erlijioak eta klima aldaketak (biak ala biak ondo uztartuta) Gabonak ondo desitxuratzen dituzten arren.

Egun hauetan iritsi dira azken bi ahalegin baketsu handiren fruituak, “Memoria partekatu baterantz”: Andoainen eta Arrasaten. Errenteria izan zen udal guztien artetik aitzindaria eta eredua, eta atzetik datoz tantaka beste herri batzuetako ekarpenak. 

Modu pertsonalean ere, eraikuntzaren alde apostua egin dute aspaldian Ane Muguruzak eta Rosa Lluchek, eta aste honetan berriro eskaini digute Gabonetako opari moduko bat, zubigintzaren aldeko aldarria. Gainera, Rosak ariketa errepikatu du Ibon Garaterekin, gurera egindako bisita aprobetxatuta.

Gaur SBren 2018ko azken bake mezua eskainiko dugu Zeanurin (Arratia). Elurrik gabe baina izpiritua mantendu nahian: gu guztion aulki hutsak gogoan eta bihotzean. Zubiz zubi.

Featuring WPMU Bloglist Widget by YD WordPress Developer

Skip to toolbar