You are browsing the archive for S(u/a)minetik bakera.

Barkamenaren mendekua

%A %B %e%q, %Y in Literaturan, S(u/a)minetik bakera

barkamenarenmendekuaBarkamenaren kontzeptuari beste modu batez begiratzeko bidea. Indarkeriara, gizakien arteko gatazketara eta errukira hurbiltzeko saiakera ona. Liburuaren izenburua bera mundiala iruditu zitzaidan. Lau istorio kontatzen ditu: Barbarin ahizpa bikien istorioa, euren arteko lehia, gorrotoa eta gupidaren arteko sokatira. “Mademoiselle Butterfly” da bigarrena, opera famatuak bezala gizon boteretsu eta emakume apal baten arteko maitasun istorio ezinezkoarekin. Hirugarrena, “Barkamenaren mendekua” bera, kartzelan dagoen serial killer eta bere biktima baten amaren arteko harremana islatzen duena. Laugarrena, azkena, armada nazian ibilitako agure eta neskato baten arteko topaketarekin.

Éric-Emmanuel Schmitt idazle frantziar-belgiarrarenak dira halaber Monsieur Ibrahim et les Fleurs du Coran (2001) eta Oscar et la Dame rose (2002). Lehenengoarekin egindako pelikula erabat gomendagarria da, eta bigarrena ere zinemara eraman zuten arrakasta gutxiagorekin. Hala ere, jorratutako gaiak oso interesgarriak dira: minbizia haurtzaroan, isiltasun konspirazioa eta erlijiotasuna. Azken puntu honekin lotuta, erlijioaren alde ilunarekin zehazki, sexu indarkeriaren kasuak agerian gertatzen ari diren aro honetan, gomendagarria iruditu zait “Piztiak” artikulua, Goizalde Landabasorena.

Barka itzazu eragozpenak.

 

SB Lasarten

%A %B %e%q, %Y in Bizi gara!, Oroimenean, S(u/a)minetik bakera

VillaMirentxuEspainiako Futbol Mundu Txapelketaren urtea zen, Valladolidera bizitzera joan ginenekoa. Etxe dotore horietan ez ginen euskaldun bakarrak, familia bat baino gehiago hara mugitzen joan ziren Lasarte aldetik, “Michelin” fabrikako kargudunak buru. Gogoratzen naiz iritsi berriko neskato batzuetaz, txikiak, gazteleraz oraindik ez zekitenak. Hiru urte lehenago ETAk atentatu zuen lantegiko enpresari baten aurka eta baita eraikina beraren kontra ere. Valladoliden ere “Michelin” planta bat zegoen, beraz babesleku bihurtu zen pertsona horientzat. Hiria nolabaiteko babeslekua zen bezala gure familiarentzat ere.

Datorren asteazkenean SB eskainiko dugu Lasarten, Villa Mirentxun (argazkian). Urte mordoa pasatu dira 1982tik, 37 izango dira laster, gurasoen bi aulki hutsak ditut orain, besteak beste. Nire seme-alabek ez dute Valladolid ezagutzen. Gazteleraz ez zekien neskato horietako batekin, bizitzaren karanbola eder horietako batengatik, hitz egin nuen telefonoz duela urte bi. Hogeita hamapiko urte ditu orain. Ez dakit seme-alabarik duen, edo esan bazidan ez naiz gogoratzen. Eta baldin baditu, ez dakit Lasarte ezagutuko duten. 

Lasartearra zen terrorismoaren lehenengo biktimatzat hartzen den pertsona, Begoña Urroz, adinez ia 2 urte zeukana. erakunde ezezagun batek Donostian ipinitako bonba zela-eta. Lasarten erail zuten Miguel Angel Blanco. Lasartekoak ziren edo bertan bizi ziren edo bertan hil zituzten Antonio Huegun, Marcelo Garciandía, Jose Javier Urritegi, Alfonso Morcillo, Froilán Elexpe, … 

Bertakoak dira Julio Olaizola Errealaren urrezko garaiko futbolaria, Rafa Diez LABeko sindikalista, Joseba Tapia trikitilaria, Joxe Mari Agirretxe “Porrotx”Harkaitz Cano idazlea, Aiora Zulaika “Pirritx”, Maialen Chourraut piraguista…

Info+: “Memoria partekatu baterantz: 1956-2018 Lasarte-Oria”.

 

Oparirik handiena

%A %B %e%q, %Y in Literaturan, S(u/a)minetik bakera, Zineman

elmayorregalo2018aren hondar hauetan, zubigile baten heriotzaren berria iritsi zaigu, olibondo eta errautsaren erresumatik. Amos Oz zendu da abenduaren 28an, Herodes errege juduak, Mesias delakoa akabatu nahian, hainbat ume errugabe hil zituenekoa  gogoratzen dugun egunean. Gaur egun “errege” judu berriek, Sharon eta Netanyahu horiek guztiek, ume errugabeak hiltzen jarraitzen dute. Eta, bien bitartean, Oz bezalakoak epeltzat, erdipurdikotzat eta traidoretzat jotzen dituzte. Oz bezala jerusalemdarrak diren Ada Yonath bake bilatzaileak. Hiri berekoa zen Isaak Rabin bezalakoa. Edo Kanadan jaiotako Yael Deckelbaum bezalakoa.

Urte honen amaieran ere, espainiar pelikula interesgarria ekarri digute zinema aretoetara: “El mayor regalo” (Juan Manuel Cotelo). Barkamenari buruzko filma da, barkatzen dutenei eta barkatuak direnei buruzkoa. Gatazka txikietatik hilketa eta atentatuetaraino. Tim Guénard frantziar boxeolari izandakoa, Irene Villa ETAren biktima izandakoa, Shane O’Doherty IRAren buruzagi izandakoa, Manuel Antonio Noriega panamar diktadore ohia eta Ismael Al Jatib hildako ume errugabea dira dokumentalaren protagonistak. Gorrotoaren apostoluek kritikatutako filma ikus-entzuteko irrikan nago. 2019an izango da. (Eskerrik asko Amaia!).

Urte berri on!

Bake mezuak

%A %B %e%q, %Y in Bizi gara!, S(u/a)minetik bakera

zeanuriedurragazEguberria urteko garai aproposa izan da bakea, justizia, maitasuna eta beste hitz higatu batzuk zabaltzeko. Neurri batean hala da oraindik, kontsumoaren erlijioak eta klima aldaketak (biak ala biak ondo uztartuta) Gabonak ondo desitxuratzen dituzten arren.

Egun hauetan iritsi dira azken bi ahalegin baketsu handiren fruituak, “Memoria partekatu baterantz”: Andoainen eta Arrasaten. Errenteria izan zen udal guztien artetik aitzindaria eta eredua, eta atzetik datoz tantaka beste herri batzuetako ekarpenak. 

Modu pertsonalean ere, eraikuntzaren alde apostua egin dute aspaldian Ane Muguruzak eta Rosa Lluchek, eta aste honetan berriro eskaini digute Gabonetako opari moduko bat, zubigintzaren aldeko aldarria. Gainera, Rosak ariketa errepikatu du Ibon Garaterekin, gurera egindako bisita aprobetxatuta.

Gaur SBren 2018ko azken bake mezua eskainiko dugu Zeanurin (Arratia). Elurrik gabe baina izpiritua mantendu nahian: gu guztion aulki hutsak gogoan eta bihotzean. Zubiz zubi.

Maskarak

%A %B %e%q, %Y in S(u/a)minetik bakera

asintermitenciasIzan daiteke argazki zehatz bat. Guk besteei erakustea eurek ikustea nahi dugun aurpegia, gu garen poliedroaren alde guztietatik bakarra. Edo izan daiteke, bestela, besteek gugandik ikusten duten aurpegi bakarra, ikusi nahi duten rol bakar hori. Izan daiteke, azken finean, bizitzak ezarri digun maskara hori, guk aukeratutakoa edo etsita onartzen dugun inposatutako hori.

Adibidez, borreroaren rola eta biktimarena. Kostatzen zaigu onartzea batetik bestera pasatzeko dagoen erraztasuna. Biktima izan zaitezke, baina mendekuaren menpe eroriz gero, erraz pasatu zaitezke borreroa izatera. Eta borreroa izatetik munstroa izatera urrats txiki bat baino ez dago askotan. Hor normalean jendarteak berak ipintzen dio borreroari munstroaren maskara, sarritan aho batez, duda-mudatan ibili barik. Piztia isolatzeko, berarengandik umeak uxatzeko, kalte gehiagorik ez egiteko eta, ahal baldin bada, luze barik eliminatzeko azkenean. Frankenstein,  King Kong edo “The Fly” klasiko beldurgarriak…

2017ko martxo eta apiril artean Nafarroako Gobernuak bakea eta giza eskubideei buruzko jardunaldiak antolatu zituen Iruñeko Baluarte jauregian,Bizikidetza erein, begiratu bat artearen bidez” izenburuarekin. Ekitaldien artean, literatura mahai-inguru batean, Luis Garde idazle iruinsemeak gerra osteko pasadizo bat ekarri zigun: Nola preso errepublikarrak Iruñeko tren geltokira iristen zirenean, bertara hiriko jende asko hurbiltzen zen jakin-minaren gatibu, “gorriak” ea nolakoak ziren jakiteko. Ea buztana eta adarrak zituzten konprobatzeko. Ea gorri kolorekoak ziren euren begiekin ikusteko. Jakina, askorendako sorpresa izan zen eurak bezalako pertsonak zirela konturatzea. Baten batek ezagutuko zituen preso haien artean lehengusinaren bat, auzokideren bat, lagunen bat.

Gabriela Ybarra idazle bilbotarrak, mahai inguru berean, utzi zigun borreroen munstrokeriari buruzko hausnarketa baliotsua. Gerraostean Iruñeko geltokira joandako jende hura legez, berak ere halaxe irudikatzen zituen etakideak, munstroen itxurakoak. Sekula lehenago haietako bat ikusi gabe, une bat iritsi zitzaion non jabetu zen bere kalean bizi izandako baten bat ezagutzen zuela. Eta ez zen gorri edo berde kolorekoa.

Antzeko zeozer gertatu zitzaion publikoari Victoria Eugenia antzokian. Azken eguna zen 2017ko Donostiako Giza Eskubideen Zinemaldian, apirila zen ere bai. Deepa Mehta zuzendari indiar-kanadar famatuaren “Anatomy of violence” pelikula proiektatu eta gero, gizon batek mikrofonoa hartu eta publikoki aitortu zuen bere borrerokeria, bere munstrokeria. Zelan inoiz ezin izan zituen sexu harremanak eduki indarkeria erabili barik, xehetasunak ematen zituen, hunkituta zegoen, negar-zotinka kontatu zuen hau dena. Zinema zuzendaria eta publikoa ere hunkitu egin ziren, eta txalo artean elkar besarkatu zuten. Borreroarengatik enpatia sentitu zuten amaieran, bortxazko bere ekintzen azpian dagoen gizatasuna antzeman zuten. Indarkeriari buruzko pelikula batek lortu zuen katarsi eder hori gertatu ahal izana.

Hau guztia, hitzez hitz, horrela dago jasota “S(u/a)minetik bakera” gure obra eszenikoaren gidoian. Dakizuenez, obraren bi protagonistak Olatz Etxabe eta Sandra Carrasco emakume arrasatearrak dira.  Hauek dira Olatzen hitzak bere aita erail zutenei buruz: “Lehen munstro batzuk bezala ikusten nituen, eta orain pena ematen didate. Ez nuke egon gura euren lekuan. Aldaketa hori egin dut. Gero ez dakit topatuz gero zer sentituko nukeen barrutik. Hori da pentsatu izan dudana”.  Eta berba hauek Sandrarenak dira: “Nik ere pena sentitu nuen, fondoan beragatik pena sentitzen nuen. Azken finean lehenengo epaiketan uste dut bere ama egon zela, bere lagun bat eta 3-4 pertsona gehi 2 lekukoak. Baina bigarren epaiketan ez zen inor egon”.

Hau da, behin borreroaren aurrean, eta munstroaren maskara kenduta, gizaki hutsaren aurrean errukia piztu daiteke, eta pena sentitu. Horrek ez du esan nahi barkatzen diozula, edo behintzat ez da derrigorrezkoa errukitik barkamenera pasatzea, jakina. Zigorra ere beharrezkoa izan daiteke, biktimak hori behar dezake, segurtasuna eta babesa sentitzeko. Inork ez die bueltatutako eraildako aita, baina borreroa zigortuta ikustea kontsolamendu modukoa sentitu dezakete. Dena normala, dena gizatiarra.

Baina emango dugu beste urrats posible bat, aurreko sentimenduak bezain gizatiarra dena. Honela esaten digu  Alba Payàs doluaren adituak “El mensaje de las lágrimas” bere liburuan: “Barkatzen baduzu, biktimaren papera baztertu ahal duzu (…) Barkatzearen ondorioak dira erresuminaren eta erruaren pisua askatzea eta pertsona arduratsuago eta toleranteago bilakatzea.”

Eta norabide berean, Robin Casarjian psikoterapeuta (“Forgiveness. A Bold Choice for a Peaceful Heart”): Barkatzeak ez du esan  nahi biktima izan zarela ukatzea, esan nahi du biktima izateak jada ez dituela halabeharrez zure oraingo izaera eta bizitza emozionala menderatzen.  Biktima izan zara, baina aukera daukazu pentsamolde horretatik askatuta bizitzeko.”

Hilabete honetan lehenengo urtebetetzea egin dugu pasa den urteko abenduaren 14an “S(u/a)minetik bakera” Arrasaten estreinatu genuenetik. Horren ostean, Bartzelona, Bilbo, Bergara, Gasteiz, Donostia, Urnieta, Legazpi eta Beasain etorri dira. Urtea amaitzeko, eta Gabonen barruan bete-betean, Zeanurin emanaldia egingo dugu, Gorbeiaren magalean. Eta datorren urteari begira, Lasarten ekingo genion 2019ari. Eta, begiz jota, Donostiako Giza Eskubideen Zinemaldia apirilean, orduan ere Nafarroako bakea eta giza eskubideen jardunaldiak eta Literaturia maiatzean Zarautzen.

Osasuna!

 

 

 

 

Gleann Crí

%A %B %e%q, %Y in S(u/a)minetik bakera

GlencreeIzen hau duela oso gutxi entzun nuen lehenengo aldiz. SB Bartzelonara eraman genuenean izan zen, otsailean, eta izena berriro aipatu dute Legazpin aste honetan, SB bertan aurkeztu dugunean. Jakinminak jota ikertzeari ekin diot egun hauetan, Inesa Ariztimuñok (“Baketik”) bidalitako dokumentaletik tiraka, eta Glencree ekimena zer izan zen jakin ahal izan dut patxadaz.

Maixabel Lasa eta Txema Urkijo eragile bakezaleen ibilbidea nahikoa ezaguna da, baina Carlos Martin Beristain zein den nik behintzat orain jakin dut, medikua eta psikologoa, batik bat Latinoamerikako gatazka biolentoetan lan egindakoa, Kolonbian eta beste hainbeste herrialdetan. Glencreeko bizipenetan bera ibili zen arduradunen artean, Galo Bilbao Deustuko teologo eta filosofoa eta Julián Ibáñez de Opacua psikoterapeutarekin batera. Azken honek, besteak beste, parte hartu zuen “Adiorik gabe” proiektu kulturalean, Donostia 2016 zela eta, hain zuzen ere Inesa Ariztimuñorekin elkarlanean.

Gustatu zait Edurne Brouard lekeitiarra ikus-entzun izana Glencreeko dokumentalean, eta beste istorio batzuk ere ezagutu izana. Gehienak eraildako pertsonen senideak zirelarik (Fernando Garrido, Lourdes Zabalza, Amaia Guridi edo Edurne bera). Baina bizirik ateratako Patxi Elola zinegotzi zarauztarra ere bertan agertzen da, zehazki azalduta ateratzen ez diren beste 20 pertsona ez bezala, ekimenean parte hartu zutenak. Pertsona horien guztien artean istorio interesgarriak egongo dira, entzutea merezi izango dutenak.

Inpresio horrekin behintzat gelditzen ari gara emanaldiz emanaldi SB obrarekin. Etorritako publikoaren artean, zenbat kontu egongo diren entzuteko eta ezagutzeko. Zenbat isiltasun apurtu gabekoak geratuko diren oraindik. Eta, oso argi edukita, zauriak sendatzea helburua bada ere, justizia eta egia gailentzen ez badira, suminak eta saminak piztuta segituko dutela (mila esker Oihana!).

 

PD.- Beste baterako utziko ditut topaketa lehengoratzaileak.

Hitz higatuen zentzuaren bila

%A %B %e%q, %Y in Antropologia apunteak, S(u/a)minetik bakera

BizimiñakOroimena” da ahuldutako berba horietako bat, zentzu politikoan noski. “Memoria historikoa”, kontzeptu gisa, hamaika modutan interpretatzen da. Baina nik, gaur, “memoria historiaurreko” hartatik hasiko naiz. Historikoa baino prehistorikoa, bai. Mendietako goiko aldeetan dauden hilarri eta hilerri haien historiaurreko ondareaz. Pasa den astean, Urnietan, Onddi-Mandoegi estazio megalitikoa geneukan geure gainean. Datorren astean, Legazpin, Satui-Arrolamendi-koa. Eta hurrengo hilabetean, Beasainen, gertu edukiko dugu Aralar-eko historiaurreko santutegi erraldoi liluragarri hura. Hor goian lurperatzen zituzten gure arbasoak, alegia.

Bizikidetza“. Bertze ele higatu bat. Aste honetan beste ahalegin bat egin dute (dugu) Urnietan hau guztia zer den ulertzeko, nondik heltzeko hala memoriari nola elkarbizitzari. “Bizimiñak” antzezlana ekarri ziguten Maddi Iratzoki, Dani Iratzoki eta Itziar Elías-ek (argazkian). Daniren gitarrak eta ahotsak lagundurik, Maddik eta Itziarrek antzezten dute elkarrizketa bat, jolas eszeniko bat, irudiekin eta musikarekin txirikordaturik. Punturik sendoenak iruditu zitzaizkidan jasotako testigantzak, biktima batzuen audioak. Entzutearen garrantzia azpimarratzea, asmatu dute goitik behera honetan ere. Eta estetikaren aldetik, asko gustatu zitzaidan isiltasunaren eszena, hiruen arteko elkarrizketa behin eta berriz isilarazten diotenean elkarri. Errealitate gordinaren metafora bikaina. Elkarbizitzarako oztopo latza.

Eta amaitzeko, azken hitz higatua: “Biktimismoa“. SBn honi buruzko testu bat jaso dugu, Arantxa Urretabizkaiarena. Eta azken egun hauetan bururatzen zaidan ahalik eta adibiderik hoberena eszenaratu dute Altsasun. Biktimismoaren gainean biktimismo gehiago. Bizikidetzaren antipodetan galduta.

Astegoien eder!

 

PD.- Etorkizuneko oroitzapenak. Beste kontzeptu interesgarri bat, nahiko eraikitzailea topatu dut Fabian Laespadaren testu hau (“Memorias de futuro”).

PD’.- Eta albiste onak Arrasatetik.

 

Grisen zonaldean barna

%A %B %e%q, %Y in S(u/a)minetik bakera, Zineman

GreyZoneEsparru lanbrotsuetan ibiltzea kitzikagarria da, baita beldurgarria ere. Lausotasunak hori dauka, nahasmenetik argitasunera igaro gaitezkeela, ala iluntasunera. “El largo caminar por la zona gris de los afectos”, Edurne Portelaren hitzetan. Izan ere, “Mudar la piel” izeneko dokumentala dela-eta, egile bietako bati gutuna idatzi dio publikoki “El País” egunkarian. Ana Schulz-ek dokumentalean kontatzen du bere aitaren istorioa, (Juan Gutiérrez) ETA eta Espainiar Estatuaren artean bitartekari lanak egin zituena. Zehazki, analizatzen du Juan Gutiérrez eta Roberto Flórez-en arteko harremana, bitartekaria eta haren espiaren artekoa hain zuzen ere. Adiskidetasunaren harremana, sinetsi ala ez. Apur bat “Asier ETA biok” bikainaren ildotik.

Behelainoan barna, hala ere, asko eskertzen da seinaleak topatzea, mugarriak, markak, argibideren bat. Norabide posibleak indikatzen dituztenak, gero zeuk aukeratzeko nondik jo. Maria Jauregi eta Haritz Aranburu dira beste bi adibide eder grisen zonalde honetan. Maiatzean Radio Euskadirako eman zuten elkarrizketa ezaguna izan da. Eta azken aste hauetan ere, Mariak norabide posible batzuk erakutsi digu. Horietako bat, Olatz Etxabek, Maixabel Lasak (Mariaren ama) eta beste hainbatek esan digute behin eta berriz: “Ezin dira hartu erabaki politikoak biktimen iritziengatik“.

Logika hau, hala ere, ez du Botereak konpartitzen. Honengatik, eta beste arrazoi batzuengatik, lanbro artean jarraitzen dugu. Gogora Institutuak ikas material bat aurkeztu du, historia ikasgairako. “Herenegun” izena dauka, Hezkuntza Sailarekin batera plazaratu du eta, suposatzen da, arreta guztiekin prestatutako lana izango da. Ezta ere, Botereak zuri ala beltz nahi du.

Urriaren 20an izan da ETAren amaieraren hasiera markatu zuen egunaren 7. urteurrena.

PD.- Urriaren 30ean, “S(u/a)minetik bakera” Urnietan. Memoria eta bizikidetzaren jardunaldien barruan (Baketik).

Udazkenera begira: Eredu bat, zor historikoa eta gomendatutako liburu bat

%A %B %e%q, %Y in S(u/a)minetik bakera

045Errenteria-Orereta da eredu hori, “S(u/a)minetik bakera” proiektu honetan ‘zortzimilakotzat’ hartzen duguna, leku ezin aproposagoa delako geure aportazio xumea konpartitzeko. Irail honetan herri horretan gauzatu dute azken keinu miresgarria, Julen Mendozak eta Jose Miguel Cedillok publikoki egindakoa. ETAk Astigarragako Benta inguruan eraildako poliziaren seme batek, Jose Miguel, eta Julen alkateak bat egin dute eta azaldu dute ahal dela. Maila txikian eta lan handiarekin, baina posiblea da.

Zor historikoa, aldiz, dosi txikian ere kitatzeari ekin dio Frantziako estatuak Aljeriako biktima batekin hilabete honetan. Emmanuel Macron presidenteak onartu du estatuaren ardura Maurice Audin independentista aljeriarraren torturetan eta ondorengo heriotzan 1957an. Inoiz ez da berandu, urrats bakar batekin hasten dira ibilaldi guzti-guztiak.

Gomendatutako liburua, bestela, “Mejor la ausencia” (Edurne Portela) da. Euskal gatazkaren islada gordina, eleberri eginda. Hainbeste inpaktatu nau, hurrengoari ekin diodala (“El eco de los disparos“). Gomendio baten partez, bi.

Eta mendira itzulita, eta zortzimilakoen zain, Adarra eta Korosti zain ditugu udazkeneko hurrengo asteetan: Urnieta urriaren 30ean eta Legazpi azaroaren 12an. Baketik erakundeak antolatua izango da, Inesa Ariztimuñoren (“Adiorik gabe“) eskutik.

Amaitzeko, irail honetan bi ekitaldi aipagarriren lekuko izan naiz Debagoiena eskualde maite honetan: Batetik Shot! estudioaren (Iñaki Bengoa) aldeko kontzertu itzela Arrasaten (Keu Agirretxe, Ruper Ordorika, Petti, Ines Osinaga, Huntza, …). Iñakirekin (argazkian) grabatu genituen Olatz Etxabe eta Sandra Carrascorekin  elkarrizketak SBrako, Bestetik, obra honetan (eta “Aulki Hutsak”-en) gure ekoiztetxea den Arteman ikus-entzunezko kooperatibak 15 urte bete ditu eta ospakizun ederra antolatu zuten Aretxabaletan.

Bizi gara!

Info+: SB ikuskizuna herriz herri ikusteko aukera

 

Zeren alardea?

%A %B %e%q, %Y in S(u/a)minetik bakera

alardeaArantxa Urretabizkaiaren liburuak, “Bidean ikasia”, barrutik kontatzen du zelan sortu zen Jaizkibel Konpainia Hondarribian. Herri mailako gatazka luzea eta bortitza, herriko mugatik kanpo dauden aspaldiko eztabaida eta mina. Indarkeria ezerk ez duela justifikatzen konbentzituta geundenean etorritako ikuskizun tamalgarria. Izan ere, (erdi) ohituta geundenean indarkeria (ia) beti toki beretik etortzen zela, Hondarribitik alderantzizko mezuak hasi ziren ailegatzen eta dena hankaz gora ipini ziguten: Badago gauza oso garrantzitsu bat biolentzia zuritu ahal dezakeena, gauza ia sakratu bat: Tradizioa.

Eta beste puntu bat: Politikoki sinplifikatu ezin bada ere, tradizioaren aurka egin dutenen artean daude lehenago “indarkeriaren bandoan” Bertsio Ofizialak sailkatuta zituen horiek. Eta bazter nahasle horien aurka, beraz, indarkeria erabiltzea zilegia da, jarrera defentsiboa besterik ez da. Ondorioa: Orain biolentoak “indarkeriaren bandoan” ez zeudenak dira. Borreroak biktima eta biktimak borrero, nolabait. Asko sinplifikatuta, berriro diot. Baina funtsean, ideia da rol batetik bestera pasatu gaitezkela norbanako moduan edo kolektibo moduan. Ez dago betiereko rolak alemaniar herriarendako edo judutarrendako, adibidez. Eta begiratu zer gertatzen ari den Penintsulako ipar-ekialdean azken hilabete hauetan, nondik datorren indarkeria, non gelditu den bakearen garrantzia “indarkeriaren bandoan” ez zeudenentzat.

A. Urretabizkaiak gauza anitzi buruz idazten du liburuan, eta hiru pasarte jaso ditugu “S(u/a)minetik bakera”-ren gidoia osatzeko. Zer da biktimismoa egitea? Zer da tolerantea izatea? Zeren alardea egiten dugu hitzak higatuta daudenean? Bakea, askatasuna, tolerantzia, “betiko” tradizioa, …

Enpatia gehiago behar dugu praktikatu, Arantxak aholkatzen digun moduan.

Eta hortik gupidara (Beste berba gastatu bat).

Featuring WPMU Bloglist Widget by YD WordPress Developer

Skip to toolbar