Botak jantzita

28/May/2019 Onkologikoak, Osatzaile zauritua, Osatzetik Arintzera, Zaintzaileak

WithHisBootsOnBatzuetan ez da erraza Barne-Medikuntzaren zerbitzu batean zainketa aringarriak egitea. Zuretzat argi dauden oinarrizko gauzak ez daude antza hain argi. Ez dut esaten Traumatologian edo Ginekologian, Barne-Medikuntzan baizik. “Ghetto” edo “sekta” aringarritik kanpo basamortuan predikatzea da zentzu batean. Bakardade sentsazioa.

Honen guztiaren erdigunean, edozein modutan, gaixoak eta senideak daude. Eta ez genuen ahaztu behar izango. Oinarrizko gauza horietakoa da, are gehiago, kontu sakratua izango beharko litzateke. Eta erdigune horretan arretaz begiratu eta entzuten dugunean, biografia desberdin eta mamitsuak topatzen ditugu. Zaratatik kanpo eta presarik gabe eseritzen garenean, zenbat kontu…

Beste behin ere Custer jeneralaren moduko bat ezagutu ahal izan dut, botak jantzita hiltzen den horietako bat: JM. Progresio ona egin duen kasu horietako bat, familiaren babes ederra eduki duena, bizitza modu onean amaituz. Bere biografiarekin modu koherentean. Borobildutako bizitza bat, antzeko katebegiak mundu honetan laga dituena. Zailtasunen aurrean zutunik, Errol Flynnen moduan.

Heriotza ona zer da? JM-ek eduki duena, zalantzarik gabe. Eta aste hauetan M-k eta MJ-k ere eduki dutena, beste gaixo batzuen artean.

Botak jantzita.

 

Gasteiz M3

23/May/2019 S(u/a)minetik bakera, Zineman

GasteizM3Hiri honetara behin eta berriz itzultzen naiz, ez dakit zergatik baina fondoan, ziur aski, badakit. Trantsizio garaian jaio ginenok, gainera, iraganaldi hartara itzultzen gara tarteka. Neu behinik behin bai. Haurtzarora azken finean, gertakari latzak beste batzuk pairatzen zituzten bitartean gu goxo bizi ginen burbuila hartara.

Luis Peña Gantxegi arkitektoak diseinatu zuen San Frantzisko Asiskoaren eliza, Gasteizko sarraskiaren kokalekua. Besteak beste, Gasteizko Foru Enparantza, Donostiako Trinitate Plaza, Bilboko Itsas Museoa edo Zarauzko Vista Alegreko dorrearen egilea izan zen oñatiarra. Eta lotura berezia eduki zuen Bartzelonarekin, hain zuzen ere hango Arkitektura Eskolan irakasle ibili zen 1976 eta 1982 artean.

1976an, halaber, itzuli zen Lluís Llach Bartzelonara abestera, isilaldi bortxatuaren ostean. (Post)frankismo hark debekatu zion kantatzen gironarrari, eta (post)frankismo hark berak eragin zituen 5 hildakoak Gasteizen, 1976an.

Víctor Cabacok jaso ditu gertakari historiko haiek, Llachen hil-kanpaiak sorrarazi zituztenak. Hain urruti ez dagoen postfrankismo haren inpunitatea eta ahanzturaren politika gogorarazten dizkigun pelikularekin.

Suminetik gertuago beste ezer baino.

Uhinez uhin

16/May/2019 Aulki Hutsak, Bizi gara!, Dolua, S(u/a)minetik bakera, Zarautz Errukitsua

Zarautz Olatuak Barnealdeko itsaso batean hasi da azken 10 egun hauetako ibilbide eder hau, olaturik gabeko Urkulun. Urtegiaren inguruan, herrietako kanposantu ahaztuak ditugu, lur gainean dagenak eta akaso urperatuta daudenak. Aretxabaletako hilerria  bestela, Gipuzkoako zazpi ederrenen artean sartu dituzte, leiho erromaniko bitxia dela-eta, Apotzagako kanposantu eskoriatzar zirkularrarekin batera. Herriko plaza nagusian, eguna ondo amaitzeko, arimadun hitzaldi horietako bat ikus-entzuteko (eta sentitzeko) plazerra eduki nuen, “Hileta zibilak eta dolua” izenburuarekin eta Eider Otxoa bidelagunak eta Beñat Zubizarreta txelojoleak eskainia. Sortu zen magia horretatik, “Amama” (Asier Altuna) pelikularen pasarte horretara iritsi ginen, hileta zibilarena, Mursegok txeloa jotzen duena. Hilerrietatik urrun.

≈≈Maiatzaren 7a≈≈ 

Barnealdetik jarraituz iparralderuntz, kostaldetik gertu dagoeneko, Santa Engraziako baselizaraino ere heldu ginen, inguruko haran sakonak, mendiezagunak eta itsasoa bera ikusiz. Beste Eider batek, Zuriarrain, eta Arantza Aizpurua lagunek antolatu zuten saio bat, “Aulki Hutsak”-en proiekzioa eta solasaldia izan behar zena, baina Death Cafe moldatu eta atipiko bihurtu genuena. Aizarnan arratsalde hartan gure artean Joxe Arregi teologo ezaguna eduki genuen. Eta jorratutako kontu mamitsuen artean, niri bereziki erakartzen nauen bat konpartitu genuen: Heriotzaren kanala eta erditzearena, heriotzarako prestatzen diguten emaginei buruz. Eta bizitzaren hasiera eta amaieraren arteko lotura horiei buruz, testu bat (eskerrik asko, Basi):

“De manera similar al proceso del parto, hablar de qué esperar durante la agonía o entender que el proceso es predecible y, por lo general, indoloro, supone un consuelo y un sostén para los moribundos y sus seres queridos”

≈≈Maiatzaren 10a≈≈

Kostaldera ailegatuta, azkenean, Modelo zinema aretoan sartu ginen. Literaturia 2019-k zabaldu zizkigun tenpluaren ateak Ana Galarraga, Imanol Epelde, Mudoh eta Patxi Lurrari. 4tik 3 Zarauzko bizilagunak “S(u/a)minetik bakera”-ren lantaldean. Arrasateko estreinaldian gertatu zen bezala, publikoaren artean egon zen protagonisten minarekin konektatu ahal izan zuena, ideologia kidetasunetik baino bestelako dolu mota batetik abiatuta eta enpatia (eta erruki) horietatik. Zehazki dolu perinatal banatik gertatu ziren konexio horiek, lehen aipatutako Eider Otxoa Arrasateko emanaldian, eta Miren Rosekin Zarauzkoan.  “Zu naiz, ni zara”. Zaila da halabaina jendea erakartzea proposamen hauetara, suminez eta saminez bizi dute jende dexentek oraindik prozesu hau, bakera iritsi ezinda. SB bera akaso bisetan sartuko da laster, gure onenak emanda (AH bigarren gaztaroan dagoen bitartean). “Azken finean gizaki hutsak gara”.

≈≈Maiatzaren 12a≈≈

Azken aurreko uhinak Sabatore Mitxelena Ikastola-ra eraman gintuen. Eneritz Garmendia, Miriam Mendoza eta lehen aipatutako Miren Ros-ek antolatuta, ZHZ gure ekimen errukitsuarekin batera, “Heriotza bizi” solasaldian bizipen pertsonalak trukatu genituen, bihotzetik bihotzera, eta sare ederra josi genuen denon artean. Zerbaitekin gelditzen baldin banaiz bereziki konpartitutakoaren artean, bizitzaren amaieran ere edertasuna topatu dezakegula, baldintza batzuetan. Bai eta alaitasuna eta bizipoza ere. Bejondeigula!

≈≈Maiatzaren 14a≈≈

Azken olatuak Hondarribira eraman nau. Zainketa aringarriak eta egoera bereziak (dementziadunak, gaixo psikiatrikoak, garun paralisia dutenak, bazterketa egoeretan daudenak) eta gaixo pediatrikoak uztartu dituen jardunaldia izan da. Nerea Erkiagarekin joan naiz, proiektu ederra esku artean duen emakumea da. Gaur mamuei aurre egiteko kemena mantentzen lagundu dit. Eta esaldi bat oparitu: “Bizidunok begiak ixten dizkiegu hildakoei. Hildakoek bizidunoi begiak zabaltzen dizkigute”.

Gaur Pello semeak 13 urte egiten ditu, beste urte bat. Beste uhin bat.

≈≈Maiatzaren 16a≈≈

Gizonok ere

03/May/2019 Antropologia apunteak, Bizi gara!, Zarautz Errukitsua

HrastovljeUmeak, adinekoak, aberatsak, eskaleak, sendagileak, elizgizonak… Horiek denak agertzen dira heriotzarekin dantzan Hrastovljeko eliza bikainaren freskoetan (argazkian), Esloveniako hego-mendebaldean daudenak eta aurreko udan familian ikusteko plazerra eduki nuena.

Arteetan heriotza. Esparru interesgarri hau jasota dago San Telmo Museoaren erakusketan, aipatu genuena atzoko Death Cafean Zarautzen. Herrian egindako hamargarren edizioa izan da, hasi gara gainera “Zarautz Herri Zaintzailea” ekimenaren lehenbiziko urtebetetzea ospatzen. Eta atzoko edizioa berezi-berezia izan da: Batetik, izan da euskara hutsean egindako lehenengoa, bejondeigula. Eta bestetik partaide guzti-guztiak gizonezkoak izan garelako, “lege natural” ez idatzitakoei aurre egiten.

Izan ere, Toka gizon elkarteak aurten antolatutako ikastaroan piztu zen ideia, eta erantzun ederra eduki du. Hamaika gizon topatu taberna batean, eta futbolaz ez baizik eta heriotzaz, doluaz, zahartzeaz, gaixotzeaz eta hauskorra izateaz berbetan gustura ibili ginen. Oso gustura. Egia da atzo bildu ginen koadrilak ez ditugula gizon tipikoen arketipoak betetzen. Egia da argi daukagula barneko kontuak orokorrean eta zehazki hauek kanporatu behar ditugula, oso osasuntsua dela ikasten ari gara. Badakigu ohiko txikiteroak nekez etorriko direla gurera.

Baina plazer hutsa izan da atzokoa. Jakinmina ere piztu dugula esan dezakegu. Nahi badugu, ahal dugu,

Elefanteak etorbidean

25/Apr/2019 MikroIpuinak

elephantsonparadeHamarkadak ziren klima aldatu zenetik eta gertaera harrigarriak bata bestearen atzetik bizitzeko ohituta zeuden dagoeneko hiriko biztanleak, urtez urte. Hala eta guztiz ere, elurpean tamaina hartako hamarnaka animaliak Bilteiz hiriko etorbide nagusian behera desfilatzen ikustea, entzutea eta usaintzea ikuskizun erabat txundigarria suertatu zen.

Urteak ziren, halaber, eskala handiko indarkeria herrialdera itzuli zenetik. Eta populazioa beldurtuta zegoen kalera irteteko, bizitza normala egiteko, baita auzokideekin gutxieneko harremana edukitzeko ere. Mesfidantza zen nagusi, inork gutxik ulertzen zituen biolentziaren zergatiak bestalde. Udaletxetik antolatu zuten pakidermoen ekitaldia pizgarri moduan, kirol izarren azken balentria ospatzeko aitzakiarekin.Eta hizkuntza ofizial berrian bataiatu zuten ikuskizuna: “Elephants on Parade“.

Bilteiztarrak, ordea, ez ziren fio. Aspaldian ez zuten antolatzen kongresurik edo ekitaldi handirik etorbideko biltzar jauregian. Europatik ez ziren ia sekula hurbiltzen hiriburu honetara, garai onetan bezala. Hiriko saltoki handi klasikoa ere, “grands magasins”,  ixtear zegoen, alboan banku nagusiaren dorrea ere desmantelatzen ari ziren bezala. Etxeko begiratokietatik hiritarrak asomatu bai, baina balkoietan eta leihoetan, eta are gutxiago espaloietan, inor gutxi baino ez zen ausartzen. Frankotiratzaileen beldur.

Bitartean, trafiko guztia etenda, tranbia, autobus eta ibilgailuen ordez hirurogei eta hamar edo laurogei asiar elefante martxan zeuden elkarri jarraituz, astiro, hegoaldetik iparralderantz. Kirol taldearen ereserkia ozen aditzen zen bozgorailuetatik, hiriko martxa ofizial berriarekin tartekatuz, zirrara eta irrika kolektiboak piztu nahian.

Seinalerik txarrena horixe zen, hain zuzen, kirol erlijioak ere ezin mobilizatzea ia inor.

Desagertutakoak (3)

18/Apr/2019 Dolua, S(u/a)minetik bakera, Sarean, Zineman

desagertuakHodei Egiluzen kasuarekin abiatuta, desagertutakoen hari honi ekin nion blogean. 2017an topatu zuten galdakoztarraren gorpua, eta honek bidea eman zion behintzat familiari dolua itxi ahal izateko. Bestelako kasua da Borja Lazaro gasteiztarrarena, garai berean desagertu zena baina oraindik argitu gabekoa. Haren familiarekin eta Fernando Irigoien baztandarrarenarekin eta Miguel Angel Elorriaga iurretarrarenarekin osatu dute saio mamitsua “Ur Handitan”-en. Gomendagarria zinez.

Indarkeria politikoan murgiltzen bagara, indarrezko desagertuen arloan sartuko ginateke. Lur azpiko mundu erraldoia da, nazioartean historia garaikidean behin eta berriz tratatu izan dena 1970eko hamarkadatik hona. Argentinako guda zikina ziur aski adibiderik ezagunena eta latzena da, hango diktadurak ’70 eta ’80 urteetan eragindakoa, zineman luze eta zabal jorratutakoa (” La noche de los lápices” 1986an, “Ni vivo, ni muerto” 2001ean, “Kamchatka” 2002an, “Historias de aparecidos” 2005ean edo “El secreto de sus ojos” 2009an). Eta herrialde hartan bezala, Txilen, Kolonbian, El Salvadorren, Guatemalan, Mexikon, Espainian, Marokon, Aljerian, Palestinan, Iraken, Bosnian, Errusian, …

Euskal Herrian bueltan, oso aipatzekoa da Aranzadi Elkartean egindako lana memoria historikoaren inguruan, Italia, Polonia, Errumania eta Esloveniako erakundeekin batera. Ezaguna da Saharako desagertuen inguruan egindako lana. Eta tortura geurean xehe aztertzen egindakoa, hain lotuta desagerpenekin.

“Dancing with their fathers, dancing with their sons, dancing with their husbands, they dance alone” (Sting).

 

Adiorik Gabe (2)

13/Apr/2019 Antzerkian, Literaturan, S(u/a)minetik bakera, Zineman

Adiorik GabePasa den larunbatean, apirilaren 6an, Principal Antzokian aurkeztu zuten “Adiorik Gabe” ekimenaren laugarren ekitaldia. Inesa Ariztimuñok koordinatuta. Hain zuzen ere, DSS 2016ko hiriburutza kulturalaren haritik beste 3 ekitaldien jarraipena emanda. Gaur zortzi egindakoan, hiru izan ziren gogoratutako pertsonak: Jose Maria Elizegi “Mayi”, 1976an Donostian ETAk eraildakoa. Aiert Beobidek zuzendutako dantza saioa eskaini zioten. Gladys del Estal, bestela, Guardia Zibilak erail zuen 1979an Tuteran. Haren omenez, Koldo Almandozek zuzenduriko film laburra ikus-entzun genuen. Francisco Arratibel, azkenik, ETAk hil zuen Tolosako inauterietan 1997an. Juantxo Zeberiok zuzendu zuen haren omenezko pieza musikala. Mireia Galarza eta Isidoro Fernandez izan ziren haria josten batetik bestera ibili ziren aktoreak. Ekitaldi ederra, seme-alabekin konpartitzeko une hunkigarria.

Honekin oso lotuta, bereziki merezi duen testua publikatu zuen Pili Zabalak pasa den astean ere egunkarietan: “Sendabideak gure zauri kolektiboentzat”. Amu moduan lagatzen dizuet esaldi hau: “Indarkeriak kalte gehien egindako bost udalerrietan (Errenteria-Orereta, Arrasate-Mondragón, Elgoibar, Andoain eta Lasarte-Oria) akordioetara iritsi badira, Eusko Legebiltzarrean zergatik ez?”. Mikroan ahal da, baina makroan ezin.

Makroan, bitartean, posiblea izan da poliziaren abusuen biktimak aitortzeko legea aurrera ateratzea, hala Nafarroan nola Araban, Bizkaian eta Gipuzkoan ere. Istilu artean atera ere, epaibideetara eramateko mehatxuekin lubaki batetik. Azken finean, besteen existentzia ukatuta, besteen humanitatea eta zauriei bizkarra emanda. Diagnostikoa bera ere (poliziek eragindako torturak eta erailketak) ukatzen baduzu, hurrengo urratsa blokeatzen duzu, sendabidea alegia. Zarataren erdian, zorionez, Maria Jauregi eta Iñaki Garcia Arrizabalaga desmarkatu dira Twitterren. Eider Hurtado telebistan “360 Grados” saioan. Edo Edurne Portela “El País”-en (“La caricia y la bofetada”).

Twitterren ere, Aitor Merinok ahotsa altxatu du TVEri ausardia gehiago eskatuz. “El silencio de otros” dokumental saritua (Almudena Carracedo eta Robert Bahar) eskaini dute telebistan egun hauetan, baina “Asier eta biok” ezinbestekoak blokeatuta jarraitzen du. Besteen existentzia ukatuta.

Ukazio eta blokeo horiei buruz zerbait badaki Harkaitz Canok ere, “Fakirraren ahotsa” (Susa, 2018) eleberrian jasotakoa, Imanol Larzabalen bizitza errealaren minetatik abiatuta. Bernardo Atxagak ere blokeoa pairatu behar izan zuen bere garaian “Soinujolarearen semea” (Pamiela, 2003) liburu bikainarengatik, orain zinemara eramandakoa. 

Adiorik gabe, gero eta gutxiago geratzen da “Suminetik eta saminetik bakera”  Zarautzen aurkezteko.

“Errealitatea ezagutzeko, errealitatea kargutzeaz eta errealitatea kargatzeaz gain, errealitatearen kargu ere egin behar da”. Ignacio Ellacuria.

Sareen sarea

08/Apr/2019 S(u/a)minetik bakera, Zarautz Errukitsua

IMG_20190405_210113Donostian antolatutako ICIC 19 (International Conferenece on Integrated Care) nazioarteko biltzarraren jarraipena izan zen apirilaren 4ko topaketa. Deusto Health-etik koordinatuta, mahai inguru batean gure ibilbideak konpartitu genituen sei komunitate errukitsutatik: Patxi del Campok Gasteiztik, Julio Gomezek Santurtzitik, Naomi Hassonek Getxotik, Marcos Lamak Iruñeatik, Cristina Castillok Sevillatik eta neuk Zarauztik. Goizeko jardunaldian, Inverclydetik (Eskozia) eta Isle of Manetik (Ingalaterra) ere parte hartu zuten eta bideak zabaldu genituen nolabait eta noizbait harremanetan jarraitzeko.

Aspaldiko lankide eta lagunekin biltzea kontu ederra da, nola batek bestearengan eragiteko gaitasuna daukan, eta zeure maisuak eta erreferenteak direnekin mahai ingurua konpartitzea gauza handia da. Geure kasuan, hiru aurrekari eduki ditu ‘Zarautz Herri Zaintzaileak’ ekimenak urte hauetan:

  1. 2016ko abenduan “Los hospices en la sociedad actual” nazioarteko jardunaldia Gasteizen, Amaia Arce eta biok elkar ezagutu genuenean eta gure herrian zerbait egiteko beharra sentitu genuenean.
  2. Bigarrena, 2017ko martxoan, zerbait hori gauzatu genuenean gure lehendabiziko Death Kafea antolatuz. 21 udalerritan batera hartu genuen parte orduan DC masibo batean, HUCI mugimenduak zirikatuta.
  3. Eta hirugarrena, 2018ko urtarrilean, Getxotik bueltan liluratuta itzuli nintzenean.

2018ko maiatzean abian ipini ginen Anjel, Jabi, Amaia eta laurok, Zarauzko Udalean eta herriko hainbat eragilerekin batera. Julio Gómez izan zen gure aditu gonbidatua, hain zuzen ere, eta Naomi Hasson ere Bizkaitik etorri zen aurkezpenera. Hurrengo hilabetean, SECPAL 2018 biltzarra baino lehen beste DC masibo batean parte hartu genuen, Donostia, Orio, Gasteiz, Getxo eta Arrasaterekin batera.

Uda pasatu ostean, Myriam Berruete-rekin batera errukia martxan ipini genuen 2018ko urrian, “Etxean ala ospitalean hil” hitzaldi arrakastatsuarekin, ‘Zarautz On’ elkartearekin batera. Eta urtea amaitzeko, abendu bereziki gupidatsua eduki genuen: Alde batetik, Hirune Pellejerorekin (“Proyecto Sé+”) Iruñetik etorria Ikastolan saio bat egin zuena ikasleekin. Eta bestetik, Patxi Izagirre “Gabonak dira eta etxean aulki huts bat dugu” hitzaldiarekin Antonianon.

Amaitzeko, pasa den astean Eva Bilbao eta Agustin Erkiziak (“Biziraun” elkartetik) herrian emandako hitzaldi mamitsua suizidioari buruzkoa aipatu genuen. Baita datorren hilabetean Zarautzen aurkeztuko dugun obra eszenikoa ere, dolua eta indarkeriari buruzkoa, “S(u/a)minetik bakera” geurea.

Donostiako jardunaldia borobiltzeko, San Telmo museoan “Heriotza, ante la muerte” erakusketa interesgarrian bisita gidatua egin ziguten. Eta, amaitzeko,  “Comunidadades compasivas: creando entornos y personas compasivas con las personas al final de la vida” hitzaldia eman genuen Maider Grajales, Naomi Hasson eta hirurok.

Nolabait, apirilaren 4ko jardunaldi honek jarraipena eman dio lehengo matxoaren 21ean Donostian ere izandako  jardunaldiari, “Humanización y digitalización: nuevas perspectivas para la calidad asistencializenburukoa eta AKEB/AVCA erakundeak antolatutakoa. Bertan, Amaia Arce geureak eta Naomi Hassonek parte hartu zuten.

Sareen sarea ehunduz.

Dolua eta adikzioa

02/Apr/2019 Bizi gara!, Dolua

ollarganBizitza den trenbide honetan, geltoki pare bat bisitatu nituen objetorea izan nintzenean. Soldaduzkaren ordez prestazio soziala egin nuenean; Lehenengoa Collado Mediano izan zen, Madrilgo Guadarramako mendilerroan. Bertan zegoen “Proyecto Hombre”-k kudeatzen zuen pisu bat, dozena bat gizonezkorekin, heroinaren menpekotasuna gainditzeko hor bizi zirenak. Bigarrena, Ollargan auzoa (argazkian) zen, Arrigorriaga eta Bilbo artean. “Etorkintza” programa jarraitzen zuten bertakoek, arautegi hain zurrunari jarraitu behar ez ziotenak, PHrekin konparatuta.1995eta ’96 urteak ziren. Pasa den mendean.

Pasa den astean, trenak Amara auzora eraman ninduen, Agipad elkarteak gonbidatuta, Donostira. 20 urte atzera egitea bezalakoa izan zen, atzean utzitako tren geltoki horietara itzultzea legez. Dolu eta adikzioaz hitz egin genuen, dolua nolakoa izaten den gizonezkoengan (drogazale gehienak gizonak direnez). Nola erantzuten dugun sarriagotan isolamendutik, inkomunikaziotik, drogen abusuetatik, portaera arriskutsuetatik. Drogek doluak ekartzen dituzte, heriotzarekin lotutakoak ala ez. Eta doluek drogen kontsumoa areagotu.

Hitz egin genuen halaber heldulekuei buruz, mendiaz, lagun onez, entzutearen garrantziaz, isiltasun tarteen garrantziaz. Eta hitz egin nien muturreko alpinismoaren ajeei buruz, behin eta berriz arriskuaren aurrean egoteko adikzio moduko horretaz, sarritan heriotzan amaitzen dena. Beste muturreko kirol batzuetan ere gertatzen dena.

Artikulu interesgarri hau topatu nuen Interneten eta eurekin konpartitu: “Tres duelos en la adicción”. Bibliografia apur bat ere eman nien (E. Kübler-Ross, A. Payàs). Filmografia ere bai  (“27 horas”, “Leaving Las Vegas”, “In a better world”, “Remontando el vuelo”, “Aulki hutsak”).

Ez du axola hainbeste nondik etortzen zaren, baizik eta zein norabiderantz zoazen. (JL Carod-Rovira).

 

PD.- “Heroinaren hondotik” (Ur Handitan): https://www.eitb.tv/eu/bideoa/ur-handitan-4-denboraldia/6266/151369/heroinaren-hondotik/

 

 

Munstroak edo pertsonak

20/Mar/2019 S(u/a)minetik bakera

guggenheim armiarmaMunstroa itzuli da. Zeelanda Berriko paradisuan jo du bete-betean pasa den astean. Hegoaldeko uhartean izan da, herrialde osoko bigarren udalerririk populatuenean. Bilboko biztanleria bera duen Christchurchen. Komunitate musulmanaren aurkako atentatu bat izan da, eta munstroa arraza zurikoa, gutar bat. Familia “normal” batetik ateratako pertsona (hiltzaile ankerra).

Askoz errazagoa da bestela, munstroa islamista denean, gutarren aurka egiten dutenean. Munstroa  jendearen aurka. Zaila da desarmaturik dauden pertsonen kontra tiroka hasten den munstroa pertsonatzat hartzea. Jendetasunaren aztarnarik aurkitzea eta, aurkituz gero, onartzea. Onartzea munstrokeria eta jendetasuna batera topa daitezkeela pertsona bakar batengan. Gutariko edozeinengan.

Zalantza askoz gutxiago sortzen dute Jacinda Ardern bezalako emakumeek (pertsonek), paradisua kolpatua izan ostean komunitatea sostengatzen saiatzen ari den presidentea. Komunitatea, (pertsona) zuriek, maoriek, musulmanek eta abarrek osatutakoa.

Komunitatea, euskaldunak, espainiarrak, biak batera edo beste zerbait sentitzen direnek osatutakoa. Marta Buesa, Naiara Zamarreño, Ane Muguruza, Maria Jauregi, Sandra Carrasco, Inés Núñez eta Maider García bezalako emakumeek (pertsonek) osatutakoa. Ez baduzue “Hijas del silencio” ETB-2ko saioa ikus-entzun, hemen duzue ikus-entzungai. Goitik behera merezi du.

Info+: “Munstroa, antipodetatik etxera” (Urtzi Urrutikoetxea)

Featuring WPMU Bloglist Widget by YD WordPress Developer

Skip to toolbar